!*&~Siwon-x-Hangeng~*&=

Title : Feel the fate 2

Paring : Siwon-x-Hangeng

Auther : ii-z-sh/earthii

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

"คิบอม!!"

เสียงตะโกนอย่างเหลืออดดังมาจากร่างเล็กที่ยืนจังก้าเทาเอวอยู่กลางห้อง ริมฝีปากสีสดเบะออกเล้กน้อย นัยน์ตาวาวโรจน์จ้องมองคนที่นั่งกอดอกหน้าบึ้งอยู่บนโซฟา อย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

 "นายเลิกทำแบบนี้ซะทีได้มั้ย??!"

คิบอมเงยหน้าขึ้นมองสบก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทาง ร่องรอยความน้อยใจพาดผ่านนัยน์ตาสีนิลเพียงชั่ววูบ หากคนที่จ้องมองอยู่ตลอดมีหรือจะไม่เห็น

 ทงเฮถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งอีกฝั่งของโซฟา มือขาวแตะลงที่บ่าคนข้างๆ น้ำเสียงที่ใช้เริ่มอ่อนลง

 "คิบอม...เราคุยกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ?!!"

"เฮอะ..."

ท่าทางพ่นลมออกจากจมูกคล้ายเด็กห้าขวบที่ไม่ได้ของเล่นที่ปรารถนามาไว้ในครอบครองอย่างไรอย่างนั้น แก้มป่องๆ นั้นช่างน่าขันเข้าไปใหญ่ เมื่อคนที่แสดงท่าทีน้อยใจเก็บลมพองเข้าไว้

"คิบอม..." น้ำเสียงคนเรียกปนด้วยความเหนื่อยหน่าย "ทำแบบนี้ไม่ได้น่ารักเลยนะ..."

"ใช่...ใช่เซ่...!!" คิบอมเชิดหน้า กอดอกแน่น "ก็ชั้นไม่ใช่ไอ้หนุ่มจีนหน้าเอ๋อนั่นนี่ อะไรอะไรก็พี่ฮันกยอง...พี่ฮันกยอง!!! เดี๋ยวก็พี่ฮันกินนู่นมั้ย? พี่ฮันเอานี่มั้ย? พี่ฮันชอบอะไร? พี่ฮันเบื่อรึเปล่า? ทีกับชั้น...เฮอะ!! ไม่มีมาถามซักคำ เอะอะก็ตวาดใส่ เอะอะก็ส่งสายตาอาฆาต คนซ้อมเหนื่อยๆ มา ยังจะมาดุมาว่ากันอีก!!"

ทงเฮมองคนตรงหน้าที่จีบปากจีบคอเลียนแบบท่าทางเขา แล้วก็อดที่จะลอบยิ้มไม่ได้

"นายงอน?"

คิบอมเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน ราวกับคำถามนี้เป็นสิ่งแปลดประหลาดที่สุดในโลกก็ไม่ปาน

"ไม่ได้งอนเว้ย!!"

"ไม่ได้งอนแล้วทำแบบนี้ทำไม?"

"ทำแบบไหน??!"

"ก็แบบเด็กเอาแต่ใจ...พูดไม่รู้เรื่องอย่างนี้ไงเล่า!! ยอมรับมาเถอะว่านายงอนๆๆๆ!!"

เมื่อได้ทีทงเฮก็รีบขี่แพะไล่ น้ำเสียงล้อเลียนดังขึ้นพร้อมกับคิ้วที่เจ้าตัวจงใจเลิกขึ้นสูง ดูแล้วกวนประสาทอยู่ไม่น้อย

"ไม่ได้งอนเว้ยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

คิบอมที่ไม่ยอมแพ้ตะโกนเสียงดังแข่ง ร่างสูงลุกขึ้นประจันกับคนที่ลุกขึ้นยืนเท้าเอวก่อนแล้ว

"คำว่า งอน' น่ะ เค้าเอาไว้ใช้กับผู้หญิง แล้วชั้นกับนายก็เป็นเพ่อนกัน จะมางอนทำไม?"

"แล้วถ้าไม่เรียกว่างอนจะเรียกว่าอะไร ไอ้กิริยาที่นายทำน่ะ แถวบ้านชั้น...เด็กมกโพน่ะ เค้าเรียกว่างอนชัดๆ!!"

"ม่ได้งอน!!" เสียงห้าวยังคงยืนยันคำเดิม ท่าทางขมวดคิ้วจริงจัง "ชั้นก็แค่ 'โกรธ' ที่นายสนใจคนอื่นมากกว่าเพื่อนสนิทอย่างชั้นต่างหาก..."

"เหรอ..." ทงเฮลากเสียงยาวยานคาง ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ "ชั้นก็สนใจนายแล้วนี่ไง สนใจ...สนใจ...โอเคป่ะ??!"

คิบอมทำปากยื่น ก่อนจะยกมือเขกศีรษะได้รูปตรงหน้าแรงๆ

"โอ๊ย!!!" คนเจ็บยกมือขึ้นคลำหัวตัวเองป้อยๆ พร้อมกับทำหน้ายู่ "เจ็บนะคิบอม!!!"

คนถูกกล่าวหาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะเดินหนีเข้าห้องนอนไป หากในใจยังคงเต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น

...ทงเฮน่ะ...ไม่เคยเข้าใจเขาบ้างเลย...

...เมื่อก่อน เวลามีอะไรทงเฮก็จะรีบวิ่งมาหาเขาก่อนคนแรก แต่เดี๋ยวนี้...อะไรๆ ก็พี่ฮันกยอง จะหยิบจะจับอะไรก็เป็นพี่ฮันกยองไปหมด หายใจเข้าก็เป็นพี่ฮันกยอง หายใจออกก็ยังเป็นพี่ฮันกยองเลย ขนาดเพิ่งจะได้เจอกันแค่วันเดียวเองยังเอาใจซะขนาดนี้ แล้วต่อไปจะขนาดไหน เฮอะ!!...

 ...เขาน่ะ...เพื่อนสนิทเลยนะ เพื่อนสนิทน่ะ ยังไม่เห็นทงเฮจะสนใจอะไรมากมายเลย...

 ...ในฐานะเพื่อนสนิท เขาไม่มีสิทธิ์โกรธเลยเหรอ...แค่โกรธนะ ไม่ได้หวง ไม่ได้หึงอะไรทั้งนั้น จะไม่มีสิทธิ์เลยเหรอ...

คิบอมหันกลับไปมองที่ประตู เสียงใสๆ ตะโกนข้อความที่ทำให้เจ้าตัวถึงกับล้มลงนอนที่เตียง พร้อมกับเอาหมอนปิดหูไว้ ท่าทางเหมือนคนไม่ยอมรับความจริง

"คิมคิบอม...นายรู้ตัวมั้ย...นายมันโคตรตุ๊ดเลยว่ะ!!!"

 บานประตูสีอ่อนถูกผลักเบาๆ พร้มกับไฟกลางห้องที่สว่างขึ้น เผยให้เห็นห้องนอนโทนสีอบอุ่น เตียงใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้องวางสุมไปด้วยกองหนังสือ ปลายเตียงมีผ้าห่มวางขยุกขยุย ชายด้านหนึ่งห้อยระลงมาที่พื้นซึ่งมีข้าวของวางระเกะระกะอยู่เช่นกัน สภาพห้องอยู่ในขั้นที่แทบจะเรียกได้ว่า 'ดูไม่ได้'...คงเป็นเพราะเจ้าของห้องไม่ค่อยจะเอาใจใส่ดูแลมันมากนัก

มือเรียวที่เกาะอยู่ตรงบานประตูชะงักค้าง ใบหน้าอ่อนใสค่อยๆ ยื่นเข้าไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ เท้าที่จะก้าวเข้าไปถูกชักกลับมาจนแผ่นหลังชนเข้ากับร่างสูงที่เดินตามมาติดๆ

ฮันกยองหันไปมองสบตาคนข้างหลัง ท่าทางเอียงคอที่น่าเอ็นดูนั่นทำเอาคนมองใจวูบไหวไปเล็กน้อย ก่อนจะกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกๆ ด้วยการรุนหลังอีกฝ่ายเข้าไปในห้อง

"กลัวอะไรเล่า...เข้าไปเถอะน่า!!"

ร่างผอมเพรียวขืนตัวไว้เล็กน้อย สายตามองกวาดทั่วห้องอย่างสำรวจ ก่อนจะค่อยๆ เดินกระย่องกระแย่งไปทรุดตัวลงนั่งที่ปลายเตียงใหญ่ มือเรียวตวัดชายผ้าห่มที่ระพื้นขึ้นมาวางไว้ข้างตัว นัยน์ตาสีจัดจับจ้องมองตามร่างสูงที่เดินตรงดิ่งไปยังตู้เสื้อผ้าใบใหญ่

...คุ้นเคย...

...ความรู้สึกลึกๆ ข้างในมันราวกับว่ารู้จักคนคนนี้มานานแสนนาน...ทำไมกันนะ??!...

...ทั้งแผ่นหลังที่ดูอบอุ่น นัยน์ตานิ่งๆ หากเมื่อยามสบกลับแฝงด้วยไอละมุนของความอ่อนโยน และแม้กระทั่งรอยยิ้มน้อยๆ ที่เจ้าตัวไม่ค่อยจะยอมทำปรากฏให้เห็นนั่นก็คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด...

...หรือว่า...เราจะเคยพบเจอกันเมื่อแสนนนาน...???!...

ซีวอนที่กำลังค้นกองเสื้อผ้าด้วยแขนข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกจ้องมอง ก่อนจะยิ้มมุมปากเพราะสายตาปรากฏภาพอีกฝ่ายกำลังนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มืดสนิทอย่างเอาเป็นเอาตาย

...เนียนจริงๆ เลยนะ คนจีน!!!...

"พี่มองเท่าไหร่ หน้าจอมันก็ไม่เปิดขึ้นมาเองหรอก!!"

เสียงห้าวเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ในขณะที่คนพูดหันกลับไปค้นเสื้อผ้าต่อ ฮันกยองแลบลิ้นแตะริมฝีปากราวกับเด็กที่รู้ตัวว่าทำความผิดแล้วถูกจับได้ นัยน์ตาสีจัดเสเหลือบมองเพดาน ก่อนจะตวัดกลับมา เมื่อรู้สึกถึงแรงยวบข้างตัว

"พี่เลือกๆ เสื้อผ้าพวกนี้ไปใส่แก้ขัดก่อนแล้วกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมค่อยพาไปซื้อใหม่..."

ซีวอนบอกพลางโยนเสื้อผ้าในอ้อมแขนนับสิบชุดลงบนเตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่หรา ใช้แขนอีกข้างหนุนศีรษะต่างหมอน นัยน์ตาสีดำปิดสนิท

ฮันกยองนั่งนิ่ง สายตาจ้องมองกองเสื้อผ้าราวกับกลัวว่าจะมีตัวอะไรซ่อนอยู่ในนั้น

"ผมซักสะอาดดีแล้วน่า...!!!"

คนที่หลับตาอยู่ทำเสียงฮึดฮัดขึ้นมา ฮันกยองสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะเสื้อที่วางอยู่เบาๆ

ซีวอนเปิดเปลือกตาพร้อมกับพลิกศีรษะหันมาเฝ้ามองกิริยาคนข้างๆ แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"ทำไมพี่ไม่พูดอะไรบ้างเลยนะ??!"

...ก็ตั้งแต่เขาเจอกัน จนพามาอยู่ด้วยกันนี่ เพิ่งจะได้ยินฮันกยองพูดเพียงแค่ประโยคเดียวเท่านั้นเอง ประโยคเดียวจริงๆ...'ชั้นเป็นคนจีน'!!!

...เฮ้อ!! ไม่รู้ว่าการที่สมองกระทบกระเทือนน่ะ มันทำให้สูญเสียทักษะในการพูดไปด้วยหรือไง??!!...

"อืม..." ฮันกยองครางรับเบาๆ ก่อนจะหยิบชุดนอนสีอ่อนขึ้นมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ซีวอนอ้าปากค้าง ยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก รำพันกับตัวเอง

"...หรือเราจะมีปัญหาด้านการสื่อสารวะ???!..."

ท่ามกลางความมืดสนิท ภายใต้รัตติกาลอันยาวนาน...

เสียงพลิกตัวไปมาดังขึ้นเป็นระยะจากร่างสูงที่นอนด้านริมนอกของเตียง ลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่หลับสนิท กับกลิ่นที่สัมผัสได้ทำให้คนที่นอนข้างๆ ว้าวุ่นใจไม่น้อย จะทำอย่างไรก็ข่มตาให้หลับไม่ได้ในคืนนี้

ซีวอนยกมือทาบลงตรงตำแหน่งหัวใจ อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาเบาๆ ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

...จะเต้นแรงไปทำไมกันนะ เป็นอะไรมากมาย กะอีแค่มีคนมาแบ่งอากาศหายใจทำไมต้องนอนไม่หลับด้วย ใช่ว่าไม่เคยนอนร่วมห้อง ร่วมเตียงกับใครเสียเมื่อไหร่ แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมใจถึงสั่นรัวแบบนี้???!...

ร่างสูงค่อยๆ หย่อนเท้าลงแตะพื้น เดินออกไปนอกห้องด้วยเสียงเบาที่สุด ตัดสินใจเข้าครัวไปหาน้ำเย็นๆ ดื่มเพื่อสงบสติอารมณ์

น้ำเย็นที่ถูกรินมาแก้วแล้วแก้วเล่าไม่ได้ทำให้ความคิดหยุดฟุ้งซ่านแม้แต่น้อย จะให้ทำยังไงแววตาใสซื่อกับกลิ่นหอมแปลกๆ ก็ยังคงตามมารังควานไม่ได้หยุดหย่อน

"มันต้องเป็นเรื่องผิดพลาดแน่ๆ"

เจ้าตัวพึมพำ หน้ามุ่ย

...ใช่ว่าซีวอนคนนี้ไม่เคยมีแฟน...

...ใช่ว่าซีวอนคนนี้ไม่เคยชอบใคร...

...เขาไม่ใช่คนไม่มีความรู้สึก...

...เขาไม่ใช่คนด้านชา...

...เขารู้สึกดีกับใครหลายๆ คน...

...เพียงแต่...

.

.

.

...มันต้องไม่ใช่กับผู้ชาย!!...

คนที่ดูท่าทางคล้ายกับสิงโตขี้โมโหดึงประตูตู้เย็นเปิดและปิดเป็นรอบที่เท่าไหร่นับไม่ได้ อยากจะระบายอารมณ์ อยากจะทำยังไงก็ได้ให้ความรู้สึกที่มันติดๆ คันๆ อยู่ที่หัวใจนี่หายไป

"เฮ้ย!!!"

เสียงห้าวตะโกนลั่นตามมาด้วยอาการสะดุ้งสุดตัว เมื่อรู้สึกถึงฝ่ามือของใครบางคนแตะวางลงบนบ่า ซีวอนหันขวับไปมองทางด้านหลัง ก่อนทำหน้าเหมือนโลกจะถล่มมาตรงหน้า

...ฮันกยอง...พี่จะตามมาหลอกหลอนผมไปถึงหน๊ายยยยย?????!...

TBC*

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------