!*&~Siwon-x-Hangeng~*&=

Part Intro

 ‘บางที...เรื่องบางเรื่องก็ไม่สามารถอธิบายได้ ไม่ว่าจะไขว่คว้าค้นหามันมากเท่าไร มันก็เป็นเพียงแค่ความรู้สึกเพียงเสี้ยววินาทีที่กระซิบบอกให้ทำ ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลรองรับเสมอไปหรอก...’ 

ร่างสูงในเชิ้ตลำลองสีฟ้าอ่อนก้าวเท้าออกมาจากตึกสูงพลางแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีดำสนิทอย่างเหม่อลอย เสียงถอนหายใจบางเบาแผ่วไปกับสายลม ก่อนเจ้าตัวจะปิดเปลือกตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน

...ทำไม...การจะทำในสิ่งที่รัก ถึงต้องแลกด้วยอะไรมากมายขนาดนี้นะ......ความฝันในการเป็นวงเบรกแดนซ์ที่ได้รับความนิยมมันช่างดูเลื่อนลอยไร้จุดหมาย...

มัวแต่จมอยู่ในห้วงความคิดที่แสนหนักหน่วงจนไม่รับรู้ว่าขณะนี้เท้าของตนได้ก้าวพาไปที่ใดจนกระทั่ง....

“ซีวอน...ระวัง!!”

เสียงตะโกนปนหอบของรุ่นพี่ร่วมวงที่แผดกล้าจากทางด้านหลัง ทำให้เขารู้สึกตัวว่าตัวเองได้มายืนอยู่กลางถนนเสียแล้ว ซีวอนหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว แสงไฟจัดจ้าที่สาดตรงเข้านัยน์ตา ส่งผลให้เขาลืมทุกความคิดไปชั่วขณะ

เวลานี้...หัวสมองขาวโพลนไปหมดลืมหมดสิ้นถึงวิธีก้าวขา หรือแม้กระทั่ง...วิธีส่งเสียง!!

ไฟหน้าของรถส่องใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงครางกระหึ่มของเครื่องยนต์ทำให้หูทั้งสองข้างอื้ออึง ความคิดเดียวที่แวบเข้าสู่จิตสำนึก......ประตูแห่งความตายอยู่แค่เอื้อม!...

นัยน์ตาสีเข้มปิดแน่น สวดภาวนาต่อพระผู้เป็นเจ้าอยู่ในใจ ก่อนจะรู้สึกว่าถูกกระแทกอย่างแรงจนทรงตัวไม่อยู่ กระเด็นออกกระทบพื้นคอนกรีต กลิ้งไปสุดทาง

ซีวอนค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น กะพริบตาถี่ๆ พร้อมสะบัดหัวไล่ความงุนงง

“เฮ้ย!!” เสียงร้องแบบผิดคีย์ดังลั่นทั่วบริเวณ เมื่อพบว่าแรงเมื่อครู่ไม่ใช่แรงปะทะจากความเร็วของรถยนต์นรกนั่น หากแต่เป็น...แรงจากบางสิ่งที่ตอนนี้สลบไสลอยู่ใต้อ้อมกอดเขา

....ท่ามกลางกองเลือดแดงฉาน!!... 

Part 1 

“พี่ฮีชอล...!!!!”

ประตูห้องตรวจถูกผลักออกอย่างแรง โดยมือข้างที่ว่างจากการเข้าเฝือกของเจ้าของใบหน้าหล่อแต่คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน แววตาบ่งบอกความสับสนยุ่งเหยิง เรียกรุ่นพี่ร่วมวงคนสนิทที่พาเขามาส่งที่โรงพยาบาลนี้

“ซีวอน...เป็นยังไงบ้าง?”

ร่างบางที่นั่งรอบนเก้าอี้หน้าห้องตรวจผุดลุกขึ้นยืนด้วยความร้อนรนทันทีที่เห็นร่างสูงเดินตรงมา มือบางแตะลงที่เฝือกเบาๆ

“แขนหัก...แล้วก็ฟกช้ำนิดหน่อยน่ะ” เจ้าตัวตอบสั้นๆ ทำเอาหน้าสวยเบะปากพลางคิดในใจ

...นิดหน่อยของแกแล้วใช่มั้ยไอ้คุณชายชเว...

“พี่เข้าไปคุยกับหมอแล้วใช่มั้ย ‘เค้า’ เป็นไงบ้าง อาการหนักมั้ย?”

ซีวอนรีบถามต่อเมื่อนึกได้ว่า...ใคร...ที่เป็นคนช่วยชีวิตเค้าไว้เสียงถอนหายใจหนักๆ ทำเอาคนรอคอยคำตอบใจคอไม่ดี

“ไม่หนักมาก...แค่สูญเสียความทรงจำ”

“อะไรนะ?!! ความจำเสื่อม!!”

เสียงเจ้าตัวแผดก้องด้วยความตกใจ จนคนข้างๆ รีบถลาไปปิดปากแทบไม่ทัน 

“ชู่ว์...เบาๆ หน่อยสิซีวอน หมอบอกว่าแค่บางส่วน แล้วก็ชั่วคราวเท่านั้น”

คนโวยวายค่อยเงียบเสียงลง ใบหน้าฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“แล้ว...”

“ก็มีบาดเจ็บบ้างตามร่างกาย แต่หนักหน่อยก็ที่หัวนี่ล่ะ”

ร่างสูงทรุดตัวลงลนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินอย่างหมดแรง แววตามีร่องรอยความสับสน

...ไม่เข้าใจ...ก็แค่คนที่ไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยพบเจอกัน...จะมาช่วยเหลือชีวิตไว้ทำไมกัน....

....ในโลกนี้...ยังมีคนแบบนี้อยู่หรือ คนที่พร้อมจะช่วยคนอื่นโดยที่ไม่นึกถึงตัวเอง... 

“เค้าเป็นใคร...มาช่วยผมไว้ทำไม?” เสียงพึมพำเบาๆ คล้ายตั้งคำถามตัวเองมากกว่า

ฮีชอลยักไหล่นิดๆ

“ชั้นให้คำตอบนายไม่ได้หรอก อ่ะ...นี่!!” ฮีชอลยื่นกระเป๋าสตางค์ใบเล็กให้ซีวอน

“ไว้นายเอาไปคืนแล้วค่อยถามเอากับเจ้าตัวแล้วกัน ชั้นหยิบมาด้วย ตอนพานายมาส่งน่ะ”

มือใหญ่รับมา เอ่ยปากขอบคุณเบาๆ ก่อนหยิบบัตรใบหนึ่งขึ้นพลิกดู

“ฮันกยอง...ฮันเกิง...” ซีวอนอ่านชื่อตามที่ปรากฏบนบัตรเบาๆ...คนจีนเหรอเนี่ย??!...

ซีวอนเก็บบัตรใบนั้นลงกระเป๋า จากนั้นลองเปิดสำรวจช่องอื่นๆ ดู มีบัตรประจำตัวประชาชนที่จีนและเครดิตการ์ด กับเงินวอนอีกจำนวนหนึ่ง  แต่ไม่มีอะไรที่สามารถบอกได้เลยว่าเจ้าของกระเป๋าใบนี้เป็นใคร มาทำอะไรและพักอยู่ส่วนไหนของประเทศเกาหลี และแล้วก็ไปสะดุดตากับรูปถ่ายใบหนึ่งเข้า

“โชคดีนะ ที่ทั้งนายทั้งหมอนั่นไม่ได้โดนชนเข้าจังๆ ชั้นว่า...”

เสียงของฮีชอลไม่ได้เข้าโสตประสาทคนฟังแม้แต่น้อย ตั้งแต่ที่นิ้วเรียวได้คีบหยิบรูปถ่ายใบเล็กนั้นออกจากช่องในกระเป๋า ซีวอนจ้องค้างนิ่งคล้ายตกอยู่ในมนต์สะกดรอยยิ้มสดใสกับแววตาอ่อนโยนแสนบริสุทธิ์ของคนในรูปที่ถ่ายทอดมา ก่อให้เกิดความรู้สึกบางอย่างแล่นปลาบไปทั่วร่าง หัวใจมันกำลัง...เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง...

...ทำไมนะ??! เพียงแค่มองรูปนี้กลับรู้สึกเหมือนถูกปลอบประโลมด้วยสัมผัสที่ลึกซึ้ง อยากถูกมองด้วยแววตาแบบนี้ อยากได้รับรอยยิ้มแบบนี้เหลือเกิน!! นายเป็นใครกันแน่...ฮันกยอง!!!...  

ซีวอนนั่งจ้องหน้าร่างผอมเพรียวในชุดคนป่วยสีฟ้าอ่อนที่เอาแต่นั่งขัดสมาธิเอียงคอตาแป๋วอยู่บนเตียงคนไข้สลับกับหันไปมองเจ้าหญิงคนสวยที่นั่งไขว่ห้างอ่านนิตยสาร ก่อนถอนหายใจพรืด คิดไม่ตกกับปัญหาชิ้นใหญ่ที่กองอยู่ตรงหน้า

“พี่...” ซีวอนเรียกรุ่นพี่ที่เริ่มเอนตัวนอนเอกเขนกบนโซฟาอย่างสบายใจเสียงอ่อนราวจะขอความช่วยเหลือ คิมฮีชอลเบะปาก ไหวไหล่น้อยๆ ก่อนสะบัดหน้าหนี

...ไม่รู้ไม่ชี้...

ซีวอนกัดฟันกรอด คิ้วเข้มขมวดยุ่งเหยิง...เอาไงดีวะ!!...พี่ที่แสนจะเคารพนับถือก็ไม่ได้คิดจะช่วยอะไรซักนิด...คนจีน...จะฟังเกาหลีรู้เรื่องมั้ยเนี่ย!!!...

“นี่...เอ่อ...” ซีวอนลองเรียกเสียงตะกุกตะกัก เบนความสนใจคนบนเตียงให้หันมามองอย่างสงสัย ...เรียกว่าอะไรดีวะ? นาย...? แต่วันเดือนปีเกิดที่ปรากฏอยู่บนบัตรประชาชนในกระเป๋ามันบอกว่าคนๆนี้อายุมากกว่านี่หว่า...เอาวะ!! พี่ก็พี่!!...

“พี่....คือ...” คนถามแอบสูดลมหายใจเรียกความมั่นใจ ก่อนถามช้าๆ “พี่มาที่เกาหลีทำไม?”

คนบนเตียงสั่นศีรษะที่ถูกโพกไว้ด้วยผ้าอันแผลสีขาวสะอาดเล็กน้อย ในขณะที่ร่างบางที่แอบมองอยู่ลอบด่าในใจ

...ไอ้ซื่อบื้อเอ๊ย...คำถามที่เข้าท่ากว่านี้ คิดไม่ได้รึไง?...

“พี่อยู่ที่เกาหลีนานรึยัง?” ...ไอ้ปัญญาอ่อน...ฮีชอลทำปากขมุบขมิบก่อนฟุบหน้าลงบนโซฟา

ริมฝีปากบางของคนป่วยเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนสั่นศีรษะเหมือนเดิม คนถามเกาหัวแกรก

“พี่...จำเบอร์ใครได้บ้างมั้ย พ่อ...แม่...พี่...น้อง...เพื่อน?”

ปฏิกิริยาที่ได้รับยังคงไม่ต่างจากเดิม ซีวอนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“พี่มีญาติอยู่ที่นี่รึเปล่า?” ...ไม่...

“พี่นึกที่อยู่ใครออกบ้างมั้ย?” ...ไม่...

“พี่พอจะจำหน้าใครได้บ้าง?” ...ไม่...

“พี่จำอะไรได้บ้างเนี่ย...”

ใบหน้าซีดยังคงสั่นเบาๆ ร่างสูงผุดลุกขึ้นด้วยความโมโห

“โธ่เว้ย!!”

...ไหนหมอบอกสูญเสียความทรงจำบางส่วนไงวะ บางส่วนบ้าบออะไร นี่มันทั้งหมด...ทั้งหมดชัดๆ!!...เสียงสบถทำเอาร่างบนเตียงสะดุ้งสั่นผวาถอยห่างจากร่างสูงอย่างไม่ไว้วางใจ

ซีวอนหลับตาสงบสติอารมณ์ ก่อนเดินเข้าไปใกล้ ใช้แขนข้างที่ไม่ได้เข้าเฝือกเท้าลงบนเตียง จ้องหน้าคนป่วยถามด้วยเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม

“พี่จำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เหรอ?”

อาการพยักหน้าเบาๆ ทำเอาคนฟังถอนหายใจ กึ่งหนักใจกึ่งโลงอก...คิดว่าโดนกระทบกระเทือนจนส่ายหน้าได้อย่างเดียวซะแล้ว!!...

ซีวอนก้มหน้าลงไปใกล้อีก

“แล้วพี่จะไปอยู่ที่ไหน?”

คนถูกถามนั่งนิ่ง ก่อนที่นัยน์ตาแป๋วจะหันมามองสบใบหน้าหล่อ ซีวอนกัดฟันแน่น

...อย่านะ! อย่ามองผมเหมือนเป็นที่พึ่งสุดท้ายแบบนั้นเซ่!!...

ตากลมๆสั่นระริกส่งมาอ้อนอย่างไร้เดียงสาคล้ายลูกแมวตัวน้อยที่ต้องการความช่วยเหลือ............................................

.

.

.

“โอเคๆ..พี่ไปอยู่กับผมก็ได้” ซีวอนบอกอย่างตัดใจ...หมด!! หมดกัน!! ว่าจะไม่ยอมแล้วนะ โธ่!! เพราะไอ้ตาใสๆ นั่นเลยเชียว!!!...

ริมฝีปากของคนบนเตียงขยับเล็กน้อย เกือบจะเป็นรอยยิ้ม ซีวอนรีบหันหน้าหนี

“พี่ฮีชอล...หัวเราะทำไม?” น้ำเสียงคนถามพาลพาโล เมื่อหันมาเห็นรุ่นพี่ร่วมวงที่นั่งยิ้มขันๆ พอดี ฮีชอลหุบยิ้มฉับ ก่อนตวาดแว้ดปนเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“ไอ้สิงโต!! เรื่องอะไรมาพาลชั้น อย่าทำตัวเป็นหมาบ้าสิโว้ย!! ยอมรับซะเถอะว่า...แกแพ้แล้ว ฮ่าๆๆ ซีวอนผู้ไม่เคยยอมใคร!!!”

ร่างบางหัวเราะลั่นจนพอใจโดยไม่สนใจว่าจะโดน 'ไอ้สิงโต' นั่นขย้ำเอา ก่อนเดินตรงไปยังเตียงผู้ป่วย มือเรียวยื่นไปหยิกแก้มใสของคนที่นั่งนิ่งอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนพูดด้วยท่าทางร่าเริง

“นายนี่มัน...ถูกใจชั้นจริงๆ เลย!! ยินดีต้อนรับเข้าสู่บ้านของพวกเรานะ!! ฉันจะเป็นคนฟื้นความทรงจำของนายเอง”

ซีวอนกุมขมับเตรียมรับเรื่องวุ่นวาย...นึกสงสารหนุ่มจีนนามฮันกยอง ถ้าสองคนนี้เข้ากันได้ดีเมื่อไหร่ โอ๊ย!! ไม่อยากจะคิด...เจ้าแม่สุดยอดนางมารแสนเอาแต่ใจอย่างคิมฮีชอลกับคนที่ความจำเสื่อมดูใสซื่อ ไม่รู้คุณนายจะเอาอะไรใส่ลงไปในสมองฮันกยองบ้างล่ะเนี่ย ปลง!!!...

ร่างสูงมองภาพที่แสนจะบาดตาบาดใจอยู่นานก่อนจะสะกิดรุ่นพี่ เอ่ยปากถามเรื่องที่ยังคาใจ

“พี่ฮีชอล...” น้ำเสียงที่เอ่ยลังเลอยู่เล็กน้อย “รถนั่น...ฝีมือใครเหรอฮะ?”

ใบหน้าสวยหุบยิ้มทันที แววตามีร่องรอยบางอย่างคล้ายกับความโกรธที่กราดเกรี้ยวฉาบอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนหันมาตอบสั้นๆ

“พวกเดิม..”

คนฟังเบิกตากว้าง ทวนคำตอบ “พวก Back Dancer?”

“ใช่...คราวนี้พวกนั้นเล่นแรงเกินไป มันล้ำเส้นพวกเรา ชั้นอยากจะรู้นัก...ว่าไอ้ยองอุนบ้าพลังมันจะว่ายังไง!!!”

ฮีชอลแค่นยิ้ม พูดกับตัวเองเสียงเย็นเยียบ 

“ฆ่า!! ฆ่ามันให้หมด!!!”

เสียงโวยวายลั่นที่ดังออกมาจากห้องชุดหรูบนตึกสูงเสียดฟ้า ทำเอาสมาชิกที่อยู่ร่วมห้องสะดุ้งสุดตัว เจ้าของเสียงยืนจังก้าทำหน้าโหดเหี้ยม ตาวาวอยู่กลางห้อง ร่างสูงใหญ่ที่ตอนนี้ดูราวกับจะพองคับห้องด้วยอารมณ์รุนแรงเรียวอุคน้องน้อยของวงที่หนุนตักเยซองอยู่ตกใจท่าทางเหล่านั้นของคังอินจนถึงกับมีน้ำใสๆ ปริ่มขอบตา เบะปากจะร้องไห้ร้อนถึงคนรักที่เป็นหมอนต้องเอามืออุดหูกั้นเสียงโหวกเหวกนั่นให้ พร้อมปลอบประโลมให้หายหวาดกลัว ฮยอกแจและชินดงนั่งเบียดกันอยู่บนโซฟาเล็กตัวเดียวกันเอาหมอนอิงบังหน้าเพราะกลัวเจ้าหมีควายบ้าจะมาลงอารมณ์ที่พวกเขา .......

“ไอ้พวกบ้า ไอ้พวกนรก ไอ้...”

“ไอ้ยองอุน!! ไอ้หมีบ้าพลัง!! พอได้แล้ว!!” อีทึกที่นั่งมองอยู่นานลุกขึ้นตวาดอย่างอดรนทนไม่ได้

“แต่จองซู...พี่ไม่เห็นเหรอว่าพวกเลวนั่นทำอะไรกับซีวอนบ้าง แค่ได้เต้นให้ศิลปินที่ดังๆ หน่อยก็มาทำกร่าง มันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ??!”

“ชั้นรู้...แต่นายใจเย็นหน่อยสิ เห็นมั้ย...ว่าน้องกลัวหมดแล้ว”

“ก็ช่างมันสิ..!!”

“คิมยองอุน!!” อีทึกตะโกนอย่างเหลืออด คนขี้โวยวายเงียบกริบลงในทันใด เพราะเป็นที่รู้กันว่าถ้าเมื่อใดที่คนคนนี้เรียกเขาด้วยชื่อเต็ม นั่นหมายถึงว่าโกรธอย่างที่สุด...อีทึกสบถอยู่ในใจด้วยความหงุดหงิดที่ไม่แพ้กัน ใครกันที่มันบังอาจมาทำลายคนในปกครองของเขาได้ ไม่อยากให้ใครมาดูถูกหรอกนะว่าเป็นหัวหน้าวงที่ไม่ได้เรื่อง...คอยดูเถอะ อย่าให้รู้ตัวเชียวนะ

“นายนั่งลงเดี๋ยวนี้ ชั้นรู้ว่านายแค้นแทนซีวอน แต่นายโมโหไปก็เท่านั้น มันไม่มีประโยชน์ที่นายจะโวยวาย แล้วนี่ซีวอนมันก็ปลอดภัยแล้ว ดูสิ...ขนาดคนอย่างคิมฮีชอลยังควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่านายเลย”

ประโยคสุดท้ายพูดพลางบุ้ยปากไปทางคนที่นั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์

“จองซู...” ร่างบางที่ถูกกล่าวถึงเรียกเสียงเนิบๆ “นายมีเงินเก็บเท่าไหร่?”

อีทึกขมวดคิ้วเล็กน้อย งงกับคำถาม“ก็...ก็พอมีอยู่...”

“ดีล่ะ!!” คนฟังยิ้มอย่างพอใจ ก่อนลุกขึ้นยืน “งั้นชั้นยืมก่อนแล้วกัน”

“นายจะเอาไปทำอะไร?” คนถามไม่ค่อยเข้าใจประโยคนั้นนัก

ฮีชอลยิ้มแสยะเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวชอบทำจนติดเป็นนิสัย แววตาวาวโรจน์แทบลุกเป็นไฟ

“ไว้ประกันตัวชั้นข้อหาทำร้ายร่างกาย!!” 

“เดี๋ยวสิ!! เดี๋ยว...ฮีชอล!!” เสียงอีทึกร้องลั่นเมื่อเห็นคนที่นั่งนิ่งมาตลอดลุกพรวดสาวเท้าเดินออกไปที่ประตู

...เขาไม่น่าลืมเลยว่าเวลาที่คิมฮีชอลเงียบที่สุด คือเวลาที่น่ากลัวที่สุด!!!...

ร่างบางที่มีแรงกรุ่นโกรธปะทุอยู่ในใจเร่งฝีเท้าเข้าไปอีก มือเรียวคว้าลูกบิด ก่อนที่มันจะถูกเปิดออกโดยคนข้างนอก

“ซีวอน...” อึทึกตะโกนเรียกผู้มาใหม่ “ห้ามฮีชอลไว้ที!!”

ร่างสูงที่เพิ่งมาถึงไม่ค่อยเข้าใจอะไรนัก แต่ก็คว้าร่างที่พยายามจะเดินสวนไปไว้แน่น

“เกิดอะไรขึ้นครับ?”

อีทึกที่วิ่งตามมาช่วยล็อคฮีชอลไว้ เนื่องจากซีวอนซึ่งเข้าเฝือกอยู่จับตัวได้ไม่ถนัดนัก

“ปล่อยชั้น...จองซู!!” คนถูกจับตัวไว้ยืนนิ่งกดเสียงต่ำ ข่มอารมณ์

“ไม่...ฮีชอล!! นายใจเย็นหน่อยสิ!!”

“ชั้นเย็นที่สุดแล้ว ถ้าไม่เย็น นายก็น่าจะรู้ว่าจะเป็นยังไง!!”

“นี่มันอะไรกัน?” คนมาใหม่ขมวดคิ้วมุ่น

“ฮีชอลน่ะสิ...เห็นนั่งนิ่งๆ อยู่นาน นี่เกิดอารมณ์ไหนก็ไม่รู้ จะลุกไปเล่นงานคนที่มาทำร้ายนาย ห้ามก็ไม่ฟัง”

“อะไรนะ? จะไปหาพวก Hazard? พี่รู้เหรอว่าพวกมันอยู่ที่ไหนกัน?”

ฮีชอลนิ่งไปสักพักก่อนก้มหน้านิ่ง ซีวอนยกมือตบหน้าผากตัวเองแรงๆ

“โธ่...คิมฮีชอล!! พี่นี่มัน...” ซีวอนถอนหายใจแรงๆ ก่อนนึกอะไรขึ้นได้ หันไปมองรอบตัวเหมือนกับหาอะไรบางอย่าง...

“ฮันกยอง...” ร่างสูงหมุนตัวกลับด้านหลัง หาก...พบแต่ความว่างเปล่า

“เฮ้ย!! ฮันกยองล่ะ?!!”

“อ้าว!!” คนที่เริ่มใจเย็นลงอุทานไม่เบานัก หน้าตาเริ่มดูตื่นตระหนกไม่แพ้กัน “ไม่ได้มากับนายเหรอ?”

“เมื่อกี้น่ะมาด้วยกัน แต่ตอนนี้...หายไปไหนไม่รู้” ซีวอนบอก รู้สึกใจหายประหลาด

“ชั้นว่าชั้นรู้นะ...” อีทึกที่ปล่อยมือจากฮีชอลแล้วพยักเพยิดเข้าไปในห้อง

ภาพที่เห็นทำเอาซีวอนอ้าปากค้าง...สมาชิกในบ้านนั่งล้อมวง…โดยที่มีฮันกยองอยู่ตรงกลาง!!!  

“เอ๋...พี่เนี่ย น่ารักจังเลยน้า...” เสียงหวานๆ ของซองมินลอยตามลมมา ในขณะที่เจ้าตัวเอียงคอมองหน้าคนที่คาดว่าจะมาเป็นสมาชิกใหม่ของบ้าน ใบหน้าใสยิ้มแป้นอย่างถูกใจ จนคนข้างๆ อดที่จะงอแงไม่ได้

“ผมไม่ชอบให้พี่ชมใครว่าน่ารัก!!!” คยูฮยอนส่งเสียงเอาแต่ใจ

คนถูกว่าทำปากยื่นใส่พร้อมกับทำเสียงขึ้นจมูก “เฮอะ...ก็เค้าน่ารักจริงๆ นี่นา...”            

“ใช่ๆ...ดูสิ...ทำตาแป๋วเชียว...” ทงเฮเสริมพลางหัวเราะคิกคัก 

คิบอมที่นั่งพิงหลังคยูฮยอนทำหน้าบึ้ง เอ่ยขึ้นมาลอยๆ “ไม่เห็นจะน่ารัก!!”

ทงเฮหันไปแยกเขี้ยวใส่คนปากไม่ดี ก่อนจะเชิดหน้าหันกลับมามองที่บุคคลอันเปรียบเสมือนของเล่นใหม่ของบ้านต่อ

เรียวอุคที่จับมือเยซองไว้จ้องคนตรงหน้าเป๋ง ริมฝีปากเล็กขยับถามขึ้นบ้างอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“พี่ความจำเสื่อมเหรอฮะ??”

ฮันกยองมองหน้าคนโน้นที คนนี้ทีสลับไปมา ตาใสๆ กระพริบเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ฮยอกแจที่นั่งมองอยู่เงียบๆ ส่งยิ้มกว้างไปให้อย่างเป็นมิตร

“แล้วพี่จำอะไรได้บ้างล่ะเนี่ย??”

คิ้วเรียวของคนถูกถามขมวดย่น พยายามค้นหาความทรงจำที่พอหลงเหลืออยู่บ้าง สำเนียงแปร่งๆ ง้องแง้งๆ ถูกเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

“ชั้น......”

ใบหน้าของคนพูดคล้ายจะสับสนอยู่ไม่น้อย สายตาของทุกคนที่จ้องมองมาด้วยความอยากรู้ทำให้ฮันกยองบีบมือแน่น ร่างเพรียวกลืนน้ำลายเล็กน้อย  

“คือ...ชั้น...”

.

.

“ชั้น...เอ่อ...”

.

.

.

“ชั้นเป็นคนจีน!!!!” 

พรวด!!!!!!!!! ซีวอนที่ยกกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นกระดกสำลักออกมาทันที เสียงหัวเราะดังขึ้นลั่นบ้าน ขนาดคิบอมที่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับยังอดขยับมุมปากนิดๆ ไม่ได้           

“พี่อ่า...โอยยย....” ซองมินก้มตัวกดชายโครงระงับอาการจุกจากการหัวเราะ ทงเฮที่หัวเราะจนตาหยีเอื้อมมือไปจับแก้มคนที่นั่งกลางวงจนศีรษะโคลงไปมา           

“พี่นี่ตลกจัง...ดีเลย...มาอยู่กับพวกเรานะ!!!”           

“ใช่ๆ มาอยู่กับพวกเรา...พวกเราจะดูแลพี่เอง!!”                       

ร่างสูงที่ยืนพิงผนังห้องครัวมองภาพสมาชิกของบ้านหยอกล้อกับคนที่นั่งทำตาใสซื่อ ยิ้มแห้งๆ  ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นหน้ามู่ทู่เมื่อถูกยีผมเล่น แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ศีรษะได้รูปสวยโคลงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มกว้าง...            

“แหม...มีความสุขจริงนะ!!”           

ฮีชอลที่ยืนมองอยู่ข้างๆ อดที่จะแขวะไม่ได้

...ก็แหม...ใครๆ ก็รู้ว่าคนอย่างซีวอนน่ะ ยิ้มยากจะตายไป แต่นี่น่ะ...ไม่ใช่แค่ยิ้มนะ หัวเราะเลยด้วย!!!...           

ใบหน้าที่ใครต่อใครพากันหลงใหลนั่นเก้อไปเล็กน้อย มือใหญ่ยกขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขิน           

“อย่าไปยุ่งกับซีวอนน่าฮีชอล...” อีทึกที่มองเห็นอะไรบางอย่างขัดขึ้นสีหน้าจริงจัง หากแววตาพราวระยับ มือเรียวยกขึ้นตบบ่าผู้เป็นน้องเบาๆ “คนมันกำลังมีความรักก็เงี้ยะ...”           

ซีวอนมองรอยยิ้มกว้างของหัวหน้าวงกับรุ่นพี่คนสนิทที่ยกมือปิดปากกลั้นเสียงหัวเราะ แล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ หากใบหน้ายังเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้ม           

...แค่วันแรก ก็ทำเอาบ้านมีชีวิตชีวาได้ขนาดนี้ ต่อไป...พวกเราจะมีความสุขมากขนาดไหนนะ??!...           

...ขอบคุณนายจริงๆ ที่นำความสุขที่เคยขาดหายไปกลับมาให้พวกเราอีกครั้ง...

...ฮันกยอง...

 TBC*

----------------------------------------------------------------------------------------------

Talks: อย่าเพิ่งงงไปว่าเรื่องเก่านั้นจบไปแล้วหรืออะไร -*- ดองไว้นานเกิน 555 คือแบบอยากพักเรื่องนั้นไว้ก่อน แล้วเรื่องนี้จริงๆ เขียนไว้ก่อนเรื่องนั้น แต่แบบเขียนไปก้อแอบเครียดไปเลยไปเขียนฟิคไร้พล็อตอันนั้นก่อน ฟิคเรื่องนี้เกิดมาจากความคิดวูบหนึ่งที่คิดว่า จะมีใครบ้างมั้ย ที่สามารถทำอะไรเพื่อใครสักคนโดยที่ไม่ได้หวังอะไร และทำลงไปโดยที่ไม่เคยแม้แต่จะรู้จักแม้แต่ชื่อด้วยซ้ำ วู้วววว...ฟังดูดีเนอะ 555 ออกแนวเชื่อในพรหมลิขิตเยอะอ่า ^^ เรื่องนี้มีสมาชิกเอสเจมาแต่เป็นวงเบรคแด๊นซ์น้ะ โปรดจิ้นตามกันด้วย ถึงแม้จะคิดภาพบางคนไม่ออกก้อตาม 55

จริงๆ ตอนแรกไม่อยากจะเอาลง เพราะเริ่มขี้เกียจกะฟิคแล้ว ต้องเตรียมแอดมิชชั่นด้วย แต่พอมาดู stat เห็นว่ามีคนเข้ามาดูบล็อคเราทุกวันเลยแอบดีใจ

 เอาลงซะหน่อยก็ได้ 5555 อ่าน้า...ก็อ่านกันสนุกๆ เหมือนเคยน้ะค้าบบ ^^

เรื่องนี้ต้องขอบคุณเจ้นัทที่ตอนนั้นเอาไปแก้ให้ เพราะตอนต้นฉบับครั้งแรกไม่ได้ดีเท่านี้ หุหุ

 ขอบคุณไอ้แน๊ตสำหรับชื่อฟิค แล้วก็ป้าแป๋มที่ช่วยคิด ^^

และขอบคุณทุกคนที่ช่วยอ่านช่วยเม้นนะค้าบบบบบบ ^/\^

เอิ๊ต*