:: [S-Fic] Snowtime,our moment 2 (SiHan) HBD Siwon ::
posted on 15 Feb 2008 09:38 by ii-sh-sweetkitkat in SH-Fic
Title: Snow time,our moment2 [HBD Siwon]
Paring: Siwon-x-Hangeng
Author: ii-z-sh/earthii Feat.cornFLAKE ^^
----------------------------------------------------------------------
“พี่ฮัน”
ผมร้องเรียกคนที่เดินหนีไปลิ่วๆ แต่ใครคนนั้นก็ยังไม่เห็นมีท่าทีจะหันกลับมามองเลย
“พี่ครับ! รอผมด้วย!”
ท่าทางการะเดินของคนข้างหน้าทำเอาผมหงุดหงิด อะไรกัน หนาวก็หนาว ขาก็กระเผลก ทำไมต้องรีบฝีนเดินขนาดนั้นด้วยนะ
“จะรีบเดินไปไหนน่ะครับ??”
ไร้เสียงตอบรับจากพี่ฮันเหมือนเคย เฮ้ออ..
“พี่ครับ โกรธอะไรผมอ่ะ??”
“....”
“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ...เฮ้...จริงๆนะ!”
“....”
“พี่เป็นอะไรไปน่ะ?”
เสียงที่ผมได้ยินกลับกลายเป็นเสียงฝีเท้าที่เร่งความเร็วขึ้น
“อ๋ออ...หรือว่าพี่............อาย??”
ทันใดนั้นฮยองที่กำลังปั่นฝีเท้าอยู่ก็ชะงักกึกหันมาจ้องหน้าผมตาถลนอย่างเอาเรื่อง ริมฝีปากสวยๆนั่นเม้มแน่นเป็นเส้นตรง แต่อาการเหล่านั้นก็ปกปิดริ้วสีชมพูเข้มๆบนใบหน้าไม่ได้หรอก
คนตรงหน้าสะบัดหน้าอย่าแรงแล้วรีบออกเดินต่อ ฮ่าๆๆ...พี่ครับ นับวันเนี่ย พี่ก็ยิ่งเคะขึ้นเรื่อยๆนะครับ รู้ตัวรึเปล่า?
“นี่.....”
“พี่ฮัน...~”
“อะไรอีกล่ะ!!!!” พี่ฮันหมุนตัวกลับมาแหวด้วยเสียงสูง ยิ่งพอรวมกับสำเนียงเหน่อๆนั่นแล้ว ทำเอาผมแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
“คือว่า..คิก.....”
“อย่ามาหัวเราะนะ!!” แต่คิ้วเรียวที่ขมวดเป็นปม บวกกับสีหน้าที่ดูยุ่งเหยิงอย่างนั้นก็เรียกรอยยิ้มกว้างออกจากปากผมได้อยู่ดี
“ผมจะบอกว่า..กลับคอนโดน่ะ มันต้องเลี้ยวเข้าซอยเมื่อกี้นะ”
ฮยองจ้องหน้าผมเหมือนเคยโกรธกันมาก่อนสิบชาติ ก่อนจะเดินเชิดจากไป
ผมสาวเท้าตามไปอย่างไม่เร่งรีบ ยังไงพี่เค้าก็ไม่ห่างไปจากสายตาผมได้หรอก ไม่มีวันอยู่แล้ว
เสียงบ่นหงุงหงิงภาษาจีนลอยตามลมมาให้ได้ยินเป็นระยะๆ สลับกับเสียงผิวปากอย่างอารมณ์ดีของผม ในที่สุดเราก็มาหยุดรอลิฟท์อยู่หน้าคอนโด
ผมเอื้อมมือไปปัดเศษหิมะที่อยู่ตามตัวและผมพี่ฮัน แต่อยู่ๆฮยองก็สะดุ้งหันกลับมามองผมอย่างเอาเรื่อง ในแววตานั้นเหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
ผมไล้เหงื่อบนแก้มของเขาออกไป นัยน์ตาที่มองผมอยู่กำลังไหววูบอย่างประหลาด
ปฏิกริยาเกินคาดไปซักหน่อย..แต่...พี่น่ะ กำลังหวั่นไหว ใช่มั้ยครับ
“ที่ผมขอคบกับพี่น่ะ....”
“ผมชอบพี่จริงๆนะ”
พี่ฮันเดินเข้าไปในคอนโดอย่างหงุดหงิด ปิดประตูเสียงดังลั่นเล่นเอาทุกคนหันมามองผมด้วยความสงสัย จนผมได้แต่ส่งยิ้มแหยๆกลับไป
ทำไงได้ ก็คนจีนเวลาเขินน่ะ รีแอ็คชั่นเค้ารุนแรง~
กลิ่นหอมๆของอาหารเช้าทำให้ผมต้องลุกออกจากที่นอนทั้งๆที่หัวยังฟูเป็นสิงโต ผมตรงดิ่งไปถึงห้องครัวแล้วก็พบกับเอวบางๆของบางคนที่กำลังยุกยิกอย่างน่ากอด
แล้วผม ก็เป็นประเภทไร้แรงต้านทานสิ่งยั่วเย้าซะด้วยสิ
หมับ!
“หอม...” หอมทั้งไอ้ที่อยู่ในกระทะ แล้วก็ที่อยู่ในอ้อมกอดเนี่ยแหละ
“ซีวอน!!! จะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ!!”
เรื่องอะไรจะปล่อยง่ายๆ ไหนดูซิ วันนี้มีอะไรกิน... อ่า.. ข้าวผัดอีกแล้วหรอเนี่ย =_=
“ซีวอน ปล่อย!!”
“ม่ายยยปล่อย ผัดต่อสิ หิวแล้ว”
“ซีวอน!!!!” คนจีนหันมาแยกเขี้ยวใส่ผมอย่างน่ารัก กำปั้นลุ่นๆชกมาที่แผ่นอกของผมอย่างขัดใจ แต่แค่เนี้ย ผมไม่สะเทือนหรอกครับ ขอบอก
ตุบบ.. อ้าว ทำมาชกคนอื่นเค้า ไหงตัวเองเซไปเองซะล่ะครับพี่ แน่ะ..มีการแอบมาซบผมอีกตังหาก
ผมยืนยิ้มบ้าอยู่กลางห้องครัว พี่ฮันเวลาอ้อนเนี่ยน่ารักเหมือนกันเนอะ
ห้านาทีผ่านไป...อ้า~ มีความสุขจัง
สิบนาทีผ่านไป... พี่ครับ ข้าวผัดควันเริ่มขึ้นแล้วนะ..
สิบห้านาทีผ่านไป
“พี่ครับ ผมว่าปิดแก๊สก่อนดีมั้ย??” ผมลองถามคนที่กำลังเคลิ้ม(?)อยู่ในอ้อมกอดของผม
“พี่ครับ...”
ผมลองเอามือเขย่าๆตัวพี่เค้าดู ตายแล่วว.. ตัวร้อนเป็นบ้าเลย อย่างงี้ไข้ขึ้นชัวร์! พูดแล้วอย่าหาว่าผมคุยเลยนะ ถ้าไม่หล่อระดับนี้ผมก็คงได้เป็นหมอไปแล้ว! ดูสิ แค่จับตัวพี่เค้ายังรู้เลยว่าป่วย (เรอะ..????)
ผมไม่ลืมปิดแก๊สก่อนจะช้อนตัวพี่ฮันเข้าไปนอนในห้อง
ทันทีที่ผมถีบประตูห้องเข้าไป ก็มีหมาบ้าตัวหนึ่งกระโจนเข้ามาแยกเขี้ยวขู่ใส่ผม หนอยแน่ะ ไอ้หมาตัวนี้น่ะเองที่พี่ฮันเอาเค้กวันเกิดให้มันกิน
ชิ...
ผมถีบมันกระเด็นไปติดผนังห้องด้วยความงอน
พี่ฮันนอนเพ้อเพราะพิษไข้อยู่บนเตียงแลดูน่ารักเป็นพิเศษ..อ๊า~ ไม่ได้ๆๆ ตอนนี้ผมต้องรีบต่อสายหาพี่ฮีชอลก่อน เผื่อเค้าจะรู้ว่าควรจะทำยังไงกับพี่ฮันที่นอนเพ้ออยู่เนี่ย
“ฮัลโหลๆ พี่ฮีชอล”
“ซีวอนโทรมา!!!!! แย่แล้ว ซีวอนโทรมา!!!”เสียงแหลมของพี่ฮีชอลลอยปรี๊ดมากระทบที่ประสาทหูของผม อูยยย..หูจะแตกมั้ยเนี่ย T_T
ผมเปลี่ยนมือถือไปคุยที่หูอีกข้างนึง ไม่ได้ๆ เรื่องนี้สำคัญต้องฟังให้มันดีๆ
“ฮัลโหล ซีวอน นายอยู่บ้านกับฮันไปก่อนนะ ตอนนี้พี่กำลังยุ่ง!” พูดจบพี่แกก็ตัดสายทิ้งไปซะงั้น พอพยาพยามโทรหาคนอื่นๆก็พร้อมใจกันไม่รับสายผม
เชอะ! ไม่ง้อก็ได้ฟระ ~
ผมเบ้หน้าแล้วเดินไปหยิบกะละมังกับผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้พี่ฮัน ถึงผมจะยังเด็กและน่ารัก อย่าลืมว่าผมทั้งหล่อและเท่ หน้าตาพระเอกอย่างผมเนี่ย ยังไงก็ต้องเคยดูละครเพื่อฝึกซ้อมบทตัวเองอยู่แล้ว!
หรือถ้าคุณขี้เกียจอ่านไอ้ที่ยาวๆข้างบน ผมจะสรุปให้ว่า
ต่อไปนี้ผมจะดูแลพี่ฮันแบบที่พระเอกเค้าทำกับนางเอกนะครับ
ผ้าหมาดๆถูกไล้ไปตามใบหน้าของพี่ฮัน ผมแอบรู้สึกผิดในใจนิดหน่อย เป็นเพราะเมื่อวานผมงอนจนเค้าต้องพาออกไปซื้อเค้กข้างนอกรึเปล่านะ
พี่ครับ ผมขอโทษนะ
ตั้งแต่นี้ไป ชเวซีวอนคนนี้ จะดูแลพี่ให้ดีที่สุดเอง!
พอตกบ่าย ผมก็จำเป็นจะต้องปลุกพี่ฮันขึ้นมากินข้าว จะได้กินยาซักหน่อย ซึ่งแน่นอน! คนอย่างซีวอน มันไม่มีปัญญาทำอาหารอะไรหรอกครับ ก็เลยเอาข้าวผัดเมื่อเช้าที่พี่เค้าทำไว้มาให้กิน
“พี่ฮัน...ตื่นๆๆๆ” ผมชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ..เอ...เป็นหนักถึงขนาดไม่รู้สึกตัวเลยหรอเนี่ย
“พี่คร้าบบบ ตื่นมากินข้าวได้แล้วว!”
พรึ่บ!
พี่ฮันสะดุ้งพรวดขึ้นมาจากเตียงทำเอาผมแทบหงายหลัง.. หลังจากส่งสายตาสำรวจไปทั่วห้องแล้วจึงมาหยุดที่ผม
“กินอะไรหน่อยนะ จะได้กินยา”
ฮันคยองมองผมอย่างระแวงๆ แต่ก็หยิบจานข้าวไปถือแต่โดยดี สายตาเค้าคงเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่มุมห้อง
“องค์ชายสี่ มาหาป๊ามามะๆๆ” พี่ฮันร้องเรียกพลางตบไปที่ตักเบาๆ ไอ้หมาตัวนั้นก็วิ่งลิ้นห้อยเข้าไปหาพี่เค้าทันที เชอะ..ยังจะหันมามองอีกแน่ะ
แฮ่!
หมาองค์ชายหันมาแยกเขี้ยวใส่ผมทั้งๆที่ยังนั่งอยู่บนตักพี่ฮัน โหย! เข้ามาเลย อย่านึกว่ากลัวนะ! มีพี่ฮันให้ท้ายแล้วอย่านึกว่าผมจะกลัวนะ ผมเตรียมยกกำปั้นขึ้นพร้อมถลึงตาใส่มันเต็มที่
“ซีวอน! นายจะทำอะไรน่ะ!”
“อ..เอ่ออ...”
“องค์ชายสี่มันไม่ชอบนายน่ะเห็นมั้ย???” พี่ฮันหันมาวีนใส่ผม
“ไปนู่นเลยไป ไปนั่งมุมห้องนู่นเลย ไปๆๆ...” พูดพลางโบกมือไล่ ทำเอาผมคอตก T^T ปี้ฮันใจร้ายที่ซู้ดดดดด
“พี่ฮันนนนน”
“เลิกเล่นกับหมาแล้วกินยาซักที!!” ผมโวยวายอย่างไม่พอใจเมื่อคนบนเตียงเอาแต่นัวเนียกับสิ่งมีชีวิตหน้าขนอยู่ได้
“ไม่ต้องกินหรอกน่า เดี๋ยวก็หาย...”
“ไม่ได้นะ! ไม่ได้เด็ดขาด พี่ฮันต้องกินๆๆๆ ผมไม่ยอมๆๆ กินยาๆๆๆๆ” ผมเริ่มออกอาการงอแง ให้มันรู้ไปสิ ใครจะชนะ
“...พี่กินก็ได้ =_=” ในที่สุดพี่ฮันก็หันมามองผมอย่างปลงๆแล้วจับยาเข้าปากไป
“พี่ฮันนน!!! นอนพักผ่อนได้แล้ว!!!!!” ผมตะโกนอย่างเหลืออดหลังจากทนภาพสวีทของพี่ฮันกับองค์ชายสี่มาร่วมชั่วโมง
“ทำไมจะต้องตะโกนด้วยเล่า!” เอาอีกแล้ว ทำตาเขียวแบบนี้อีกแล้ว ทีกับหมาล่ะยิ้มจัง ประสาทป่าวเนี่ย คนหล่อๆมีให้มองไม่ชอบ
“มานี่เลย” ผมหิ้วปลอกคอไอ้เจ้ามาออกไปข้างนอก แล้วปิดประตูขังมันไว้นอกห้อง
“ซีวอน! เอาองค์ชายสี่กลับมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นพี่จะ....”
“จะ..??” ผมย้อนอย่างท้าทายแล้วยื่นหน้าไปใกล้ๆ
“พี่จะ....อ๊ากกกกกกกกกก อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะเว้ยย!!” พี่ฮันพยายามผลักตัวผมออกหลังจากที่รู้ว่าว่าหลงกลผมซะแล้ว
“อย่ายื่นหน้าเข้ามานะ..ฮึ้ยยย..!” แก้มของคนตรงหน้าขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ารัก แหม..พี่ฮันเนี่ยเปลี่ยนสีได้ก็ไม่บอก
จุ๊บ...
“อ๊ะ! ไอ้บ้า!!!! มาหอมแก้มฉันทำไมเนี่ย!!!” ฮ่าๆๆ ดูเขาสิ เอามือถูแก้มแรงขนาดนั้นเดี๋ยวก็ช้ำหมดหรอก
“คราวหลังไม่ต้องมาใกล้ฉันเลยนะ!! หึ้ยยยย! อ..อุ๊บบบ”
พี่ครับ มันสายไปแล้วล่ะถ้าพี่อยากให้มันเป็นแบบนั้น
เพราะทุกวันที่ผมลืมตา... สิ่งที่ผมมองหาเป็นอย่างแรกก็คือพี่
เพราะทุกครั้งที่ผมรู้สึกตัว ใจผมก็ไปอยู่ที่พี่ทุกที
เพราะทุกครั้งที่เราอยู่ใกล้... มันเป็นอะไรที่พิเศษ…กว่าอะไรๆทั้งหมดที่ผมเคยเจอมา
และ...
เพราะความรู้สึกตอนนี้ที่ริมฝีปากของเราทั้งคู่ได้สัมผัสกันอยู่....ผมคงไม่มีวันลืมมันได้ไปชั่วชีวิต
และผม...คงต้องทำทุกอย่าง เพื่อที่จะได้รับสัมผัสแบบนี้
อีกครั้ง...อีกครั้ง....และ อีกครั้ง
ผมชอบพี่จริงๆนะ...
ว่าแต่...ไอ้คุณเพื่อนๆของผมมันหายไปไหนกันหมด(วะ)ครับเนี่ยยยย????
แอ๊ดด...
“ซีวอน...” ลีทึกขยับตัวเข้ามาในห้องพร้อมกับกดสวิตซ์ไฟเพื่อเรียกความสว่างเข้ามาในห้อง... แล้วภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำเขาอดที่จะอมยิ้มไม่ได้
ซีวอนกับฮันคยอง กอดกันกลมเชียวนะ ขี้โกงนี่นา แอบมาหลับสบายในห้องกันอยู่สองคน
ลีดเดอร์คนน่ารักเดินหัวเราะคิกคักออกมาจากห้อง เรียกความสงสัยได้ดีจากเหล่าลูกลิงทั้งหลาย
“พี่..ซีวอนล่ะ???” ฮยอกแจเอ่ยปากถามอย่างสงสัย
“อยู่ในนั้นทั้งสองคนแหละ.. แต่อย่าไปกวนมันเลย ส่วนเค้กเราก็จัดการกันเองเลยดีกว่า”
อ้าว..คำตอบของหัวหน้าวงทำเอาพวกเขางงกันไปวูบใหญ่ อะไรวะ~ อุตส่าห์เดินเลือกเค้กกันตั้งนานแสนนาน สุดท้ายก็ไม่ได้ให้เจ้าของวันเกิดน่ะนะ??
“เพราะพี่ว่า...ปีเนี้ย ซีวอนมันจะมีความสุขมากเกินไปแล้วล่ะ!”
FIN จบเห๊อะ!~
-------------------------------------------------------------
cornFLAKE Talk: มันจบแล้ววววววววว =_____= ดีใจเหมือนถูกรางวัลเลขท้ายสามตัว แบบว่าเลทไปมากมายปั่นงี้ยิ่งกว่าหัวฟูอ่ะ ;; เข้าใจเลยว่าต้องแต่งอะไรหวานๆตอนที่ชีวิตมันขมๆเนี่ย ลำบากชะมัด
เลยวันเกิดตาซีวอนที่เกาหลีมาแล้ว งิ้งงๆๆ ขอโทษนะฮ้าบบบ วันเกิดปีนี้ก็..ขอให้เป็นปีที่ดี๊ดี~ สำหรับทั้งสองคนเลยน้า รักษาสุขภาพกันด้วยล่ะ อ่านขำๆเน้ออ .. อย่าคิดมาก เพราะคนแต่งมันไม่ได้คิดอะไรเลยตอนแต่ง *โดนสหบาทา*
สุดท้าย เอิ๊ต ขอบคุณมาก ถ้าแกไม่ทวงยิกชั้นคงไม่มีวันนี้ โฮฮฮ (5555)
Paring: Siwon-x-Hangeng
Author: ii-z-sh/earthii Feat.cornFLAKE ^^
----------------------------------------------------------------------
“พี่ฮัน”
ผมร้องเรียกคนที่เดินหนีไปลิ่วๆ แต่ใครคนนั้นก็ยังไม่เห็นมีท่าทีจะหันกลับมามองเลย
“พี่ครับ! รอผมด้วย!”
ท่าทางการะเดินของคนข้างหน้าทำเอาผมหงุดหงิด อะไรกัน หนาวก็หนาว ขาก็กระเผลก ทำไมต้องรีบฝีนเดินขนาดนั้นด้วยนะ
“จะรีบเดินไปไหนน่ะครับ??”
ไร้เสียงตอบรับจากพี่ฮันเหมือนเคย เฮ้ออ..
“พี่ครับ โกรธอะไรผมอ่ะ??”
“....”
“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ...เฮ้...จริงๆนะ!”
“....”
“พี่เป็นอะไรไปน่ะ?”
เสียงที่ผมได้ยินกลับกลายเป็นเสียงฝีเท้าที่เร่งความเร็วขึ้น
“อ๋ออ...หรือว่าพี่............อาย??”
ทันใดนั้นฮยองที่กำลังปั่นฝีเท้าอยู่ก็ชะงักกึกหันมาจ้องหน้าผมตาถลนอย่างเอาเรื่อง ริมฝีปากสวยๆนั่นเม้มแน่นเป็นเส้นตรง แต่อาการเหล่านั้นก็ปกปิดริ้วสีชมพูเข้มๆบนใบหน้าไม่ได้หรอก
คนตรงหน้าสะบัดหน้าอย่าแรงแล้วรีบออกเดินต่อ ฮ่าๆๆ...พี่ครับ นับวันเนี่ย พี่ก็ยิ่งเคะขึ้นเรื่อยๆนะครับ รู้ตัวรึเปล่า?
“นี่.....”
“พี่ฮัน...~”
“อะไรอีกล่ะ!!!!” พี่ฮันหมุนตัวกลับมาแหวด้วยเสียงสูง ยิ่งพอรวมกับสำเนียงเหน่อๆนั่นแล้ว ทำเอาผมแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
“คือว่า..คิก.....”
“อย่ามาหัวเราะนะ!!” แต่คิ้วเรียวที่ขมวดเป็นปม บวกกับสีหน้าที่ดูยุ่งเหยิงอย่างนั้นก็เรียกรอยยิ้มกว้างออกจากปากผมได้อยู่ดี
“ผมจะบอกว่า..กลับคอนโดน่ะ มันต้องเลี้ยวเข้าซอยเมื่อกี้นะ”
ฮยองจ้องหน้าผมเหมือนเคยโกรธกันมาก่อนสิบชาติ ก่อนจะเดินเชิดจากไป
ผมสาวเท้าตามไปอย่างไม่เร่งรีบ ยังไงพี่เค้าก็ไม่ห่างไปจากสายตาผมได้หรอก ไม่มีวันอยู่แล้ว
เสียงบ่นหงุงหงิงภาษาจีนลอยตามลมมาให้ได้ยินเป็นระยะๆ สลับกับเสียงผิวปากอย่างอารมณ์ดีของผม ในที่สุดเราก็มาหยุดรอลิฟท์อยู่หน้าคอนโด
ผมเอื้อมมือไปปัดเศษหิมะที่อยู่ตามตัวและผมพี่ฮัน แต่อยู่ๆฮยองก็สะดุ้งหันกลับมามองผมอย่างเอาเรื่อง ในแววตานั้นเหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
ผมไล้เหงื่อบนแก้มของเขาออกไป นัยน์ตาที่มองผมอยู่กำลังไหววูบอย่างประหลาด
ปฏิกริยาเกินคาดไปซักหน่อย..แต่...พี่น่ะ กำลังหวั่นไหว ใช่มั้ยครับ
“ที่ผมขอคบกับพี่น่ะ....”
“ผมชอบพี่จริงๆนะ”
พี่ฮันเดินเข้าไปในคอนโดอย่างหงุดหงิด ปิดประตูเสียงดังลั่นเล่นเอาทุกคนหันมามองผมด้วยความสงสัย จนผมได้แต่ส่งยิ้มแหยๆกลับไป
ทำไงได้ ก็คนจีนเวลาเขินน่ะ รีแอ็คชั่นเค้ารุนแรง~
กลิ่นหอมๆของอาหารเช้าทำให้ผมต้องลุกออกจากที่นอนทั้งๆที่หัวยังฟูเป็นสิงโต ผมตรงดิ่งไปถึงห้องครัวแล้วก็พบกับเอวบางๆของบางคนที่กำลังยุกยิกอย่างน่ากอด
แล้วผม ก็เป็นประเภทไร้แรงต้านทานสิ่งยั่วเย้าซะด้วยสิ
หมับ!
“หอม...” หอมทั้งไอ้ที่อยู่ในกระทะ แล้วก็ที่อยู่ในอ้อมกอดเนี่ยแหละ
“ซีวอน!!! จะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ!!”
เรื่องอะไรจะปล่อยง่ายๆ ไหนดูซิ วันนี้มีอะไรกิน... อ่า.. ข้าวผัดอีกแล้วหรอเนี่ย =_=
“ซีวอน ปล่อย!!”
“ม่ายยยปล่อย ผัดต่อสิ หิวแล้ว”
“ซีวอน!!!!” คนจีนหันมาแยกเขี้ยวใส่ผมอย่างน่ารัก กำปั้นลุ่นๆชกมาที่แผ่นอกของผมอย่างขัดใจ แต่แค่เนี้ย ผมไม่สะเทือนหรอกครับ ขอบอก
ตุบบ.. อ้าว ทำมาชกคนอื่นเค้า ไหงตัวเองเซไปเองซะล่ะครับพี่ แน่ะ..มีการแอบมาซบผมอีกตังหาก
ผมยืนยิ้มบ้าอยู่กลางห้องครัว พี่ฮันเวลาอ้อนเนี่ยน่ารักเหมือนกันเนอะ
ห้านาทีผ่านไป...อ้า~ มีความสุขจัง
สิบนาทีผ่านไป... พี่ครับ ข้าวผัดควันเริ่มขึ้นแล้วนะ..
สิบห้านาทีผ่านไป
“พี่ครับ ผมว่าปิดแก๊สก่อนดีมั้ย??” ผมลองถามคนที่กำลังเคลิ้ม(?)อยู่ในอ้อมกอดของผม
“พี่ครับ...”
ผมลองเอามือเขย่าๆตัวพี่เค้าดู ตายแล่วว.. ตัวร้อนเป็นบ้าเลย อย่างงี้ไข้ขึ้นชัวร์! พูดแล้วอย่าหาว่าผมคุยเลยนะ ถ้าไม่หล่อระดับนี้ผมก็คงได้เป็นหมอไปแล้ว! ดูสิ แค่จับตัวพี่เค้ายังรู้เลยว่าป่วย (เรอะ..????)
ผมไม่ลืมปิดแก๊สก่อนจะช้อนตัวพี่ฮันเข้าไปนอนในห้อง
ทันทีที่ผมถีบประตูห้องเข้าไป ก็มีหมาบ้าตัวหนึ่งกระโจนเข้ามาแยกเขี้ยวขู่ใส่ผม หนอยแน่ะ ไอ้หมาตัวนี้น่ะเองที่พี่ฮันเอาเค้กวันเกิดให้มันกิน
ชิ...
ผมถีบมันกระเด็นไปติดผนังห้องด้วยความงอน
พี่ฮันนอนเพ้อเพราะพิษไข้อยู่บนเตียงแลดูน่ารักเป็นพิเศษ..อ๊า~ ไม่ได้ๆๆ ตอนนี้ผมต้องรีบต่อสายหาพี่ฮีชอลก่อน เผื่อเค้าจะรู้ว่าควรจะทำยังไงกับพี่ฮันที่นอนเพ้ออยู่เนี่ย
“ฮัลโหลๆ พี่ฮีชอล”
“ซีวอนโทรมา!!!!! แย่แล้ว ซีวอนโทรมา!!!”เสียงแหลมของพี่ฮีชอลลอยปรี๊ดมากระทบที่ประสาทหูของผม อูยยย..หูจะแตกมั้ยเนี่ย T_T
ผมเปลี่ยนมือถือไปคุยที่หูอีกข้างนึง ไม่ได้ๆ เรื่องนี้สำคัญต้องฟังให้มันดีๆ
“ฮัลโหล ซีวอน นายอยู่บ้านกับฮันไปก่อนนะ ตอนนี้พี่กำลังยุ่ง!” พูดจบพี่แกก็ตัดสายทิ้งไปซะงั้น พอพยาพยามโทรหาคนอื่นๆก็พร้อมใจกันไม่รับสายผม
เชอะ! ไม่ง้อก็ได้ฟระ ~
ผมเบ้หน้าแล้วเดินไปหยิบกะละมังกับผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้พี่ฮัน ถึงผมจะยังเด็กและน่ารัก อย่าลืมว่าผมทั้งหล่อและเท่ หน้าตาพระเอกอย่างผมเนี่ย ยังไงก็ต้องเคยดูละครเพื่อฝึกซ้อมบทตัวเองอยู่แล้ว!
หรือถ้าคุณขี้เกียจอ่านไอ้ที่ยาวๆข้างบน ผมจะสรุปให้ว่า
ต่อไปนี้ผมจะดูแลพี่ฮันแบบที่พระเอกเค้าทำกับนางเอกนะครับ
ผ้าหมาดๆถูกไล้ไปตามใบหน้าของพี่ฮัน ผมแอบรู้สึกผิดในใจนิดหน่อย เป็นเพราะเมื่อวานผมงอนจนเค้าต้องพาออกไปซื้อเค้กข้างนอกรึเปล่านะ
พี่ครับ ผมขอโทษนะ
ตั้งแต่นี้ไป ชเวซีวอนคนนี้ จะดูแลพี่ให้ดีที่สุดเอง!
พอตกบ่าย ผมก็จำเป็นจะต้องปลุกพี่ฮันขึ้นมากินข้าว จะได้กินยาซักหน่อย ซึ่งแน่นอน! คนอย่างซีวอน มันไม่มีปัญญาทำอาหารอะไรหรอกครับ ก็เลยเอาข้าวผัดเมื่อเช้าที่พี่เค้าทำไว้มาให้กิน
“พี่ฮัน...ตื่นๆๆๆ” ผมชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ..เอ...เป็นหนักถึงขนาดไม่รู้สึกตัวเลยหรอเนี่ย
“พี่คร้าบบบ ตื่นมากินข้าวได้แล้วว!”
พรึ่บ!
พี่ฮันสะดุ้งพรวดขึ้นมาจากเตียงทำเอาผมแทบหงายหลัง.. หลังจากส่งสายตาสำรวจไปทั่วห้องแล้วจึงมาหยุดที่ผม
“กินอะไรหน่อยนะ จะได้กินยา”
ฮันคยองมองผมอย่างระแวงๆ แต่ก็หยิบจานข้าวไปถือแต่โดยดี สายตาเค้าคงเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่มุมห้อง
“องค์ชายสี่ มาหาป๊ามามะๆๆ” พี่ฮันร้องเรียกพลางตบไปที่ตักเบาๆ ไอ้หมาตัวนั้นก็วิ่งลิ้นห้อยเข้าไปหาพี่เค้าทันที เชอะ..ยังจะหันมามองอีกแน่ะ
แฮ่!
หมาองค์ชายหันมาแยกเขี้ยวใส่ผมทั้งๆที่ยังนั่งอยู่บนตักพี่ฮัน โหย! เข้ามาเลย อย่านึกว่ากลัวนะ! มีพี่ฮันให้ท้ายแล้วอย่านึกว่าผมจะกลัวนะ ผมเตรียมยกกำปั้นขึ้นพร้อมถลึงตาใส่มันเต็มที่
“ซีวอน! นายจะทำอะไรน่ะ!”
“อ..เอ่ออ...”
“องค์ชายสี่มันไม่ชอบนายน่ะเห็นมั้ย???” พี่ฮันหันมาวีนใส่ผม
“ไปนู่นเลยไป ไปนั่งมุมห้องนู่นเลย ไปๆๆ...” พูดพลางโบกมือไล่ ทำเอาผมคอตก T^T ปี้ฮันใจร้ายที่ซู้ดดดดด
“พี่ฮันนนนน”
“เลิกเล่นกับหมาแล้วกินยาซักที!!” ผมโวยวายอย่างไม่พอใจเมื่อคนบนเตียงเอาแต่นัวเนียกับสิ่งมีชีวิตหน้าขนอยู่ได้
“ไม่ต้องกินหรอกน่า เดี๋ยวก็หาย...”
“ไม่ได้นะ! ไม่ได้เด็ดขาด พี่ฮันต้องกินๆๆๆ ผมไม่ยอมๆๆ กินยาๆๆๆๆ” ผมเริ่มออกอาการงอแง ให้มันรู้ไปสิ ใครจะชนะ
“...พี่กินก็ได้ =_=” ในที่สุดพี่ฮันก็หันมามองผมอย่างปลงๆแล้วจับยาเข้าปากไป
“พี่ฮันนน!!! นอนพักผ่อนได้แล้ว!!!!!” ผมตะโกนอย่างเหลืออดหลังจากทนภาพสวีทของพี่ฮันกับองค์ชายสี่มาร่วมชั่วโมง
“ทำไมจะต้องตะโกนด้วยเล่า!” เอาอีกแล้ว ทำตาเขียวแบบนี้อีกแล้ว ทีกับหมาล่ะยิ้มจัง ประสาทป่าวเนี่ย คนหล่อๆมีให้มองไม่ชอบ
“มานี่เลย” ผมหิ้วปลอกคอไอ้เจ้ามาออกไปข้างนอก แล้วปิดประตูขังมันไว้นอกห้อง
“ซีวอน! เอาองค์ชายสี่กลับมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นพี่จะ....”
“จะ..??” ผมย้อนอย่างท้าทายแล้วยื่นหน้าไปใกล้ๆ
“พี่จะ....อ๊ากกกกกกกกกก อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะเว้ยย!!” พี่ฮันพยายามผลักตัวผมออกหลังจากที่รู้ว่าว่าหลงกลผมซะแล้ว
“อย่ายื่นหน้าเข้ามานะ..ฮึ้ยยย..!” แก้มของคนตรงหน้าขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ารัก แหม..พี่ฮันเนี่ยเปลี่ยนสีได้ก็ไม่บอก
จุ๊บ...
“อ๊ะ! ไอ้บ้า!!!! มาหอมแก้มฉันทำไมเนี่ย!!!” ฮ่าๆๆ ดูเขาสิ เอามือถูแก้มแรงขนาดนั้นเดี๋ยวก็ช้ำหมดหรอก
“คราวหลังไม่ต้องมาใกล้ฉันเลยนะ!! หึ้ยยยย! อ..อุ๊บบบ”
พี่ครับ มันสายไปแล้วล่ะถ้าพี่อยากให้มันเป็นแบบนั้น
เพราะทุกวันที่ผมลืมตา... สิ่งที่ผมมองหาเป็นอย่างแรกก็คือพี่
เพราะทุกครั้งที่ผมรู้สึกตัว ใจผมก็ไปอยู่ที่พี่ทุกที
เพราะทุกครั้งที่เราอยู่ใกล้... มันเป็นอะไรที่พิเศษ…กว่าอะไรๆทั้งหมดที่ผมเคยเจอมา
และ...
เพราะความรู้สึกตอนนี้ที่ริมฝีปากของเราทั้งคู่ได้สัมผัสกันอยู่....ผมคงไม่มีวันลืมมันได้ไปชั่วชีวิต
และผม...คงต้องทำทุกอย่าง เพื่อที่จะได้รับสัมผัสแบบนี้
อีกครั้ง...อีกครั้ง....และ อีกครั้ง
ผมชอบพี่จริงๆนะ...
ว่าแต่...ไอ้คุณเพื่อนๆของผมมันหายไปไหนกันหมด(วะ)ครับเนี่ยยยย????
แอ๊ดด...
“ซีวอน...” ลีทึกขยับตัวเข้ามาในห้องพร้อมกับกดสวิตซ์ไฟเพื่อเรียกความสว่างเข้ามาในห้อง... แล้วภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำเขาอดที่จะอมยิ้มไม่ได้
ซีวอนกับฮันคยอง กอดกันกลมเชียวนะ ขี้โกงนี่นา แอบมาหลับสบายในห้องกันอยู่สองคน
ลีดเดอร์คนน่ารักเดินหัวเราะคิกคักออกมาจากห้อง เรียกความสงสัยได้ดีจากเหล่าลูกลิงทั้งหลาย
“พี่..ซีวอนล่ะ???” ฮยอกแจเอ่ยปากถามอย่างสงสัย
“อยู่ในนั้นทั้งสองคนแหละ.. แต่อย่าไปกวนมันเลย ส่วนเค้กเราก็จัดการกันเองเลยดีกว่า”
อ้าว..คำตอบของหัวหน้าวงทำเอาพวกเขางงกันไปวูบใหญ่ อะไรวะ~ อุตส่าห์เดินเลือกเค้กกันตั้งนานแสนนาน สุดท้ายก็ไม่ได้ให้เจ้าของวันเกิดน่ะนะ??
“เพราะพี่ว่า...ปีเนี้ย ซีวอนมันจะมีความสุขมากเกินไปแล้วล่ะ!”
FIN จบเห๊อะ!~
-------------------------------------------------------------
cornFLAKE Talk: มันจบแล้ววววววววว =_____= ดีใจเหมือนถูกรางวัลเลขท้ายสามตัว แบบว่าเลทไปมากมายปั่นงี้ยิ่งกว่าหัวฟูอ่ะ ;; เข้าใจเลยว่าต้องแต่งอะไรหวานๆตอนที่ชีวิตมันขมๆเนี่ย ลำบากชะมัด
เลยวันเกิดตาซีวอนที่เกาหลีมาแล้ว งิ้งงๆๆ ขอโทษนะฮ้าบบบ วันเกิดปีนี้ก็..ขอให้เป็นปีที่ดี๊ดี~ สำหรับทั้งสองคนเลยน้า รักษาสุขภาพกันด้วยล่ะ อ่านขำๆเน้ออ .. อย่าคิดมาก เพราะคนแต่งมันไม่ได้คิดอะไรเลยตอนแต่ง *โดนสหบาทา*
สุดท้าย เอิ๊ต ขอบคุณมาก ถ้าแกไม่ทวงยิกชั้นคงไม่มีวันนี้ โฮฮฮ (5555)
earthii Talk: และแล้ว...มันก็จบจนได้ 555 จริงๆ ไอ้เฟยมันเอามาลงตั้งแต่ดึกๆ ของวันเกิดซีวอนแล้วล่ะ แต่ช่วงนั้นเอิ๊ตไม่ได้เล่นเลยเลยไม่ได้เอาลง
วันก่อนเข้าร้านเน็ตไปทำงานแล้วแบบไปแอบอ่าน โฮกกก...น่ารักได้อีก เฟยมันแต่งได้กรี๊ดกว่าที่คิดไว้อีก วันนี้เรียนคอมว่างๆ (เหรอ -*- ) เลยเอามาลง หวังว่าคงจะชอบกันนะค้าบบ แล้ววันหลังเจอกันใหม่น้า ^^
<<<----- ก๊ากกกกกก! โคตรจะเห็นด้วยกับประโยคนี้ 5 5 5
อ่านแล้วฉ่อยเจ้าเล่ห์มากกกกก แถมยังใจร้ายกะหรงๆ อีก 555
แต่คนจีนเขินรีแอคชั่นรุนแรง 555
โอยย น่ารัก ทำไมหมวยฮันน่ารักวันน่ารักคืนงี้
เป็นวันเกิดที่มีความสุขเกินไปแล้วจริงๆ ด้วยคุณชาย อิจฉ๊าาา
ได้หมวยฮันไปครอบครอง ก็ยิ่งกว่าของขวัญชิ้นไหนบนโลกแล้วล่ะ
#1 By li FaAS il on 2008-02-15 11:31