!*&~Siwon-x-Hangeng~*&=

Title: My life is you 3!!

Paring: Siwon-x-Hangeng

Auther: ii-z-sh/earthii

----------------------------------------------------------------------  

"เชวซีวอน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

เสียงใสๆ ที่มาตะโกนกรอกอยู่ข้างใบหูไม่ได้ทำให้ร่างสูงที่นั่งพิงผนังห้องอารมณ์เสียหรือโมโหแต่อย่างใด ใบหน้าคมเข้มยังคงระบายรอยยิ้มกว้าง....กว้างเสียจนเจ้าของเสียงแปดหลอดนั่นถึงกับเกาศีรษะแกรกๆ ด้วยความงง

"ไปอารมณ์ดีมาจากไหนวะ??!"

ทงเฮก้มหน้าลงมาจนอยู่ในระดับเดียวกันจ้องด้วยสีหน้าสงสัย

"นี่...ไอ้ปลาหมึก!!!!!!!!" คำสรรพนามที่ใช้เรียกแสดงความกวนหวังจะให้คนฟังตอบโต้อะไรกลับมาบ้าง หากมือใหญ่ทำแค่เพียงผลักออกเบาๆ

คราวนี้คิ้วเรียวสวยยิ่งขมวดมุ่น

...แย่!! มันต้องแย่แน่ๆ!!...

...เชวซีวอนหัวเราะ...

...เชวซีวอนยิ้ม...

...เชวซีวอนนิ่ง...

...เชวซีวอนไม่ตอบโต้....

...หรือว่า....เชวซีวอน...  

.

.

"โดนผีเข้าแน่ๆ เลย!!"

ทงเฮสันนิษฐานพลางทำตาโต ก่อนจะหันขวับไปข้างหลังเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะหึหึจากทางด้านหลัง คิบอมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยกับความคิดพิเรนทร์ๆ ของเพื่อนร่วมห้อง

"หัวเราะอะไรวะ??!" ทงเฮหน้าบึ้ง ท่าทางเหมือนคนจงใจหาเรื่องเต็มที่

"ผีอะไรทงเฮ มาเข้ากลางวันแสกๆ" ร่างสูงเดินมาหยุดใกล้ๆ ยืนพิงโต๊ะหันหน้าเข้าหาคนที่แผดเสียงลั่น

"นี่!! บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้เรียกทงเฮ เรียกพี่สิ รู้จักมั่งมั้ย...สัมมาคารวะน่ะ!!!"

คิบอมกระตุกยิ้ม ยื่นมือออกไปขยี้กลุ่มเส้นผมนุ่ม

"แต่เราอยูปีเดียวกันนะทงเฮ ห้องเดียวกันด้วย...ทำไมต้องเรียกพี่ด้วยล่ะ"

ทงเฮปัดมือใหญ่ที่มายุ่งวุ่นวายอยู่บนศีรษะตัวเองออกอย่างแรง สีหน้ารำคาญใจ

"พี่เกิดมาก่อนนาย นายก็ต้องให้ความเคารพสิ!!"

"แต่ผมไม่ชินนี่...เรียกชื่อแหละง่ายดี อีกอย่าง...ทงเฮก็สูงแค่เนี้ยะ..."

คิบอมยืนมือออกมาทำท่าประกอบ ทงเฮกำหมัดแน่น

"สูงแค่นั้นแล้วทำไม ยุ่งอะไรด้วยเล่า??!!"

"เอาเถอะๆๆ ว่าแต่...ทงเฮทำไมถึงบอกว่าซีวอนผีเข้าล่ะ??!"

"ไม่ใช่เรื่อง อย่าเสือก!!" คิบอมหน้าซีดลงไปนิดหนึ่งเมื่อได้ยินคำด่าแรงๆ จากปากคนตัวเล็กตรงหน้า

"ไม่อยากบอกก็ไม่เห็นต้องมาว่ากันรุนแรงเลยนี่..."

คิบอมพึมพำเบาๆ แทบจะไม่เชื่อตัวเองเหมือนกันว่าคนเงียบๆ นิ่งๆ โลกส่วนตัวสูงอย่างเขาจะมาแคร์ใครบางคนที่ไม่เคยแม้แต่จะหันมาสนใจเขาสักนิด สำหรับอีทงเฮ คิมคิบอมก็คงเป็นได้แค่เพื่อน...เพื่อนร่วมห้องที่เหมือนกับคนอื่นๆ ทั่วไป เพียงเพราะว่า...

...เขาเป็นผู้ชาย...

"นี่...ตกลงนายผีเข้าเหรอซีวอน??!"

คนที่ไม่ได้หันมามองแม้แต่นิดว่าคนที่ถูกว่าจะรู้สึกอย่างไรหันกลับไปถามเพื่อนที่ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษต่อ เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบ ก็ยื่นมือออกไปเขย่าแขนที่วางบนโต๊ะอย่างแรง

"ว่าไงล่ะ...ว่าไง..."

"อืม..." ซีวอนรับคำ ยิ้มกว้าง นัยน์ตาใสของคนฟังเบิกโต ตื่นเต้น... 

"ผีจริงๆ เหรอ ผีอะไร??"

ซีวอนหัวเราะน้อยๆ นัยน์ตาเป็นประกาย

"ผีจีนว่ะ...ไม่ได้เข้าธรรมดาด้วยนะ แต่เข้ามาอยู่ในใจเลย!!"

ทงเฮรับฟังสีหน้าเหรอหรา ไม่เข้าใจ

"ผีอะไรเข้าไปอยู่ในใจ ผีอะไรวะ?? บอกหน่อยเด้!!!!"

"ก็บอกแล้วว่าผีจีน..." ร่างสูงทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดีสุดขีดทิ้งให้ทงเฮขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด

"ผีอะไรวะ??! โอ๊ย...ผีอะไรของมัน!!!"

เมื่อคิดเท่าไหร่ก็ไม่สามารถหาคำตอบได้จึงตัดสินใจเดินไปหาคนที่นั่งอยู่โต๊ะหน้าสุด...ลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองเพิ่งจะด่าเขาไปเมื่อครู่

"นี่!! นายรู้มั้ยว่าผีอะไร??" คิบอมแสร้งทำหูทวนลม พลิกหนังสือที่ถืออยู่ในมือ ทำเหมือนว่ากำลังสนใจเรื่องราวในหนังสือเสียเหลือเกิน

"นี่ๆๆๆๆๆๆๆ" มือขาวยืนมาสะกิดก่อนจะเปลี่ยนเป็นจับบ่ากว้างนั่นเขย่า...สนใจกันบ้างเซ่!!!...

คิบอมที่ชักจะเบื่อกับการเป็นตุ๊กตาล้มลุกหัวสั่นหัวคลอนปิดหนังสือลงเบาๆ ก่อนพูดเสียงเรียบ

"ผมไม่รู้เรื่องผีมากนักหรอก แต่ผมรู้อย่างเดียว..."

คิบอมลากเสียงยาวเรียกความอยากรู้อยากเห็นจากคนตัวเล็กได้มากทีเดียว ทงเฮเอียงหน้าเข้าไปใกล้ทำท่าตั้งใจฟังก่อนจะเบิกตาโตเป็นรอบที่สามเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยประโยคถัดมา

"ซีวอนอาการเหมือนตอนที่ผมเห็นทงเฮตอนแรกเปี๊ยบ!!"  

สายลมอ่อนๆ ที่โชยระเรื่อยเข้ามา ทำให้ร่างโปร่งที่นั่งติดริมหน้าต่างห่อตัวเข้าหากันด้วยความหนาวเหน็บ ใบหน้าขาวถูกแต้มด้วยสีแดงระเรื่อไปจนถึงปลายจมูก แสงอาทิตย์อ่อนๆ ไม่ได้ช่วยบรรเทาอาการใดๆ ทั้งความหนาว...และความง่วง  

นัยน์ตาสีเข้มหรี่ปรือฉ่ำเยิ้ม ริมฝีปากบางหาวหวอดๆ ด้วยความง่วงจัด ศีรษะได้รูปสวยค่อยๆ เอนลงตามแรงโน้มถ่วงโลก ภาพทุกอย่างในสายตาค่อยๆ พร่าเลือน ก่อนจะ...

...โป๊ก!!!...

เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น คล้ายว่าจะเป็นศีรษะกับโต๊ะที่มาบรรจบกันเข้าอย่างแรง คนที่กำลังจะหลับมิหลับแหล่สะดุ้งสุดตัว รีบยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงร้อง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนไปคลำหน้าผากที่คาดว่าจะกลายเป็นสีเขียวในไม่ช้าเบาๆ

"ซี้ด...โอย...!!" สำเนียงหงุงหงิงครางเล็กน้อย มองหน้าฮีชอลที่สะดุ้งตื่นขึ้นมามองอย่างงัวเงีย แล้วก็ปรับโฟกัสไปที่อาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องซึ่งกำลังมองมาด้วยสายตาคาดโทษ

หากยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงออดหมดชั่วโมงก็ดังขึ้นราวกับระฆังช่วยชีวิต

ฮันกยองเป่าปาก ระบายลมหายใจยาว ลุกพรวดขึ้นทันที

"จะไปไหนน่ะ??!" ฮีชอลที่ยังตื่นไม่เต็มตาดีรีบคว้ามือไว้ ฮันกยองเบะปากเล็กน้อย ชี้ไปที่หน้าผากตัวเอง

"ไปห้องพยาบาล อีกไม่นานมันคงจะปูดออกมา แย่ชะมัด!!"

ฮีชอลมองเพื่อนที่ท่าทางหัวเสียอย่างรุนแรงแล้วก็ไม่กล้าถามอะไรมาก

"ฝากลาอาจารย์ด้วยนะ..."

"อืมๆ..." คนเป็นเพื่อนรับคำ ก่อนจะมองตามแผ่นหลังนั้นไปจนสุดสายตา คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น

"ทำไมหมู่นี้อารมณ์เสียบ่อยจัง เป็นอะไรของเค้ากันนะ??!"

ฮีชอลพึมพำเบาๆ ก่อนจะสะบัดศีรษะแรงๆ สองทีไล่ความคิด แล้วฟุบลงนอนต่อ  

"ไอ้ซีวอน...ไอ้เด็กบ้า...เพราะนาย...นายคนเดียวเลย...ฮึ่ย!!"

คนที่เดินอยู่กลางระเบียงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห สองเท้าสลับเตะลมเตะฝุ่นในอากาศระบายอารมณ์ไปเรื่อย มือเรียวที่ซุกเข้าในกระเป๋ากางเกงกำแน่น

"อย่าให้เจอนะ...ชั้นจะต่อยให้จมูกหักเลย คอยดู!!" ฮันกยองบอกกับตัวเองอย่างหมายมาด

...หน่อยแน่!! บังอาจมากที่มาทำให้เขาไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืน สภาพสะโหลสะเหลเหมือนผีตายซากมาโรงเรียน ขอบตาก็ดำคล้ำ จากที่เหมือนหมีแพนด้าอยู่แล้ว ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ ถ้าไปเดินแถวสวนสัตว์คงถูกเข้าใจผิดจับเข้ากรงไปนอนกับญาติพี่น้องร่วมเชื้อชาติแหงๆ...

ฮันกยองเดินบ่นอะไรกับตัวเองไปเรื่อยเปื่อยแล้วก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกว่ามีเรียวแขนของใครบางคนพาดมาบนบ่า

"จะไปไหนอ่ะพี่!!?" เสียงทุ้มที่ตามมาหลอกหลอนทั้งคืนถามเบาๆ ข้างใบหู ลมหายใจแผ่วๆ ที่ปัดผ่านทำเอาฮันกยองตัวแข็งทื่อ รู้สึกเหมือนกำลังจะหมดแรง

...อะ อะ ไอ้เวรเอ๊ย!!...

ซีวอนละมือที่พาดกับบ่าอีกฝ่ายออก ก่อนจะเดินไปขวางหน้า กอดอก ปากยื่น

"นี่...ผมรู้นะว่าพี่กำลังด่าผมอยู่ในใจน่ะ!!"

"เออ...รู้ก็ดีแล้ว...ถอยเด๊ะ!!"

มือเรียวของคนที่รวบรวมสติได้แล้วยื่นออกไปผลักคนข้างหน้าให้พ้นทาง หากก็รู้สึกเสียใจที่ทำแบบนั้น เพราะนอกจากจะผลักร่างสูงๆ นั่นไม่ไปแล้วยังถูกรวบเอาไว้ในอุ้งมือใหญ่นั้นอีก

ซีวอนจ้องหน้าคนเป็นพี่ ขมวดคิ้วแน่น มือข้างที่ว่างยื่นออกไปปัดไรผมที่ปรกหน้าผากเนียนออก ฮันกยองหันหน้าหนี

...เอาอีกแล้ว...มันมาทำเหมือนเขาเป็นผู้หญิงอีกแล้ว!!...

"บอกแล้วว่าไม่ชอบให้ทำแบบ..." ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดีก็ถูกคนเป็นน้องเอ่ยขัดเสียงเครียด

"ไปโดนอะไร!!"

ฮันกยองเลิกคิ้วสูง

"หน้าผากพี่ไปโดนอะไรมา??!"

"ไม่มีอะไร..." ร่างโปร่งสั่นศีรษะไปมา...จะให้รู้ได้ยังไงว่าง่วงจนหัวกระแทกโต๊ะ แล้วแถมสาเหตุยังมาจากการที่นอนไม่หลับเพราะคำพูดบ้าๆ ของมันอีก ขืนรู้ก็เสียภาพพจน์หมดพอดีน่ะสิ!!...

"ใครมันทำอะไรพี่รึเปล่า???!" ซีวอนจ้องใบหน้าเรียวนิ่ง สายตาคมคาดคั้น

"ไม่มีอะไรทั้งนั้น!!"

"ผมไม่เชื่อ!!"

"บอกว่าไม่มีก็ไม่สิ!! ชั้นเดินชนประตู โอเคป่ะ??!"

"ไม่!! พี่โกหก!! ผมรู้..."

ฮันกยองฟังคำพูดเอาแต่ใจนั่นแล้วก็อยากจะกระโดดถีบมันออกไปไกลๆ เสียเดี๋ยวนี้เลย...คนจีนชักจะอารมณ์เสียแล้วนะ!!...

"ถึงโกหกมันก็เรื่องของชั้น!!" เสียงใสกระแทกพร้อมกับสะบัดตัวออก ทำท่าจะเดินหนี หากยังไม่ทันไปไหนก็ถูกคว้าเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังชิดอกกว้าง บ่าเล็กถูกใช้เป็นที่วางคางของเจ้าของอ้อมกอด ซีวอนเอ่ยเสียงเบา

"ผมไม่อยากให้มีเรื่องของผมหรือเรื่องของพี่เลย ทำไมเวลามีความสุขเราหัวเราะด้วยกันได้ แต่ทำไมเวลาพี่เจ็บผมถึงรับรู้ไม่ได้!!"

ฮันกยองกัดริมฝีปากเล็กน้อย เบี่ยงตัวออกจากวงแขนกว้าง แกล้งทำเสียงดุ

"นายเป็นพวกขาดความอบอุ่นรึไง ถึงชอบมากอดนัก!! แล้วตรงนี้ก็เป็นที่สาธารณะ ถ้าคนผ่านมาเห็นชั้นจะตอบเค้าว่าไง??!"

"ทำไมล่ะ...กอดกันแบบนี้ผิดตรงไหน ก็แค่กอดกัน ไม่เห็นเสียหาย!!"

...ใช่!! มันไม่เสียหาย...

ฮันกยองร่ำร้องอยู่ในใจ

....มันไม่เสียหายเลย แต่รู้มั้ยว่าหัวใจของฉัน...

...มันกำลังจะเสียจังหวะ!!...

ฮันกยองรู้สึกสับสนไปหมด ไม่เข้าใจกับการกระทำของซีวอน ไม่เข้าใจกับคำพูดที่ดูจริงใจเกินไป ที่สำคัญ...ไม่เคยเข้าใจ...ไม่เคยเข้าใจจริงๆ กับความรู้สึกของตัวเอง!!!  

ซีวอนยืนกอดอกจ้องมองร่างโปร่งที่ทรุดตัวลงนั่งชันเข่ายกสองมือกุมศีรษะพร้อมขยี้มันอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีดำสนิทมีแววประหลาด

"เป็นอะไรครับพี่!!?"

ฮันกยองเงยหน้าขึ้นมามอง ผมยุ่งฟู ดวงตาแดงก่ำ

"เครียด...เครียดโว้ยย!!"

พูดไปก็หายใจฟึดฟัด จ้องมองคนที่ยืนอยู่เหมือนโกรธแค้นกันมาสิบชาติ

"พูดแบบนั้นทำไม ทำแบบนี้ทำไม ไอ้บ้าเอ๊ย!!!"

ซีวอนหัวเราะหึหึ ทอดสายตามองด้วยความเอ็นดู

"พูดอะไร??!"

"ก็...ก็...เออ...ช่างหัวแม่งเหอะ!!" ฮันกยองสบถเสียงดังก่อนจะผลุนผลันลุกหนีไป

...ไม่น่าเล้ยย...ไม่น่าหลุดออกมาเลยจริงๆ ทั้งๆ ที่คิดว่าแน่แล้วที่ทำให้ใครๆ เข้าใจว่าเขาเป็นคนไม่แคร์อะไร ทั้งๆ ที่คิดว่าแน่แล้วกับการเมินเฉยทำเป็นไม่รับรู้กับความรู้สึกของใครบางคนได้...

"โว้ย!!! พระเจ้าทำไมไม่สร้างซีวอนมันให้เกิดมาเป็นผู้หญิง ให้มันเกิดมาเป็นผู้ชายทำไม!!"

...เขาไม่ได้มีจิตใจเบี่ยงเบนนะ ไม่ได้หวั่นไหวด้วย แต่จะทำยังไงได้ ก็ซีวอนแสนจะดีนี่นา แล้วจะให้เขาทำยังไงได้ล่ะ??!...

ความอึดอัดข้างในที่สั่งสมมานานไม่รู้จะระบายออกไปทางไหน จึงปะทุออกมาเป็นหยดน้ำใสๆ ที่หยาดรินผ่านดวงตาออกมา ซีวอนที่เดินตามออกมายืนมองเงียบๆ ก่อนจะเดินเข้าไปโอบทางด้านหลัง นั่งนิ่งสักพักใหญ่ๆ ซีวอนก็เอ่ยความรู้สึกในใจออกมา

"ผมรู้ว่ามันยากสำหรับพี่ ที่จะรักใครซักคนที่ไม่ใช่ผู้หญิง ผมรู้ว่ามันยากที่จะทำใจยอมรับกับคำนินทาของใครๆ..."

ซีวอนนิ่งไปชั่วครู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแห้งผาก

"แต่พี่ครับ...มันยากที่สุดเลยนะที่จะฝืนใจตัวเอง..."

มือใหญ่จับตัวคนตรงหน้าให้หันหน้ามาหา น้ำเสียงที่ใช้เว้าวอน จนคนฟังรู้สึกใจอ่อนยวบ

"เรามาจับมือไปด้วยกันไม่ได้เหรอครับ ผ่านมันไปด้วยกันสองคน ผมไม่ได้รักพี่เพราะผมเป็นพวกโฮโมอะไรนั่น แต่ความรักเคยกำหนดได้ด้วยเหรอว่าคนที่เรารักจะต้องเป็นยังไง มันก็แค่รัก..."

ฮันกยองนั่งนิ่ง แววตาสับสน

"ชั้นไม่รู้...ไม่รู้อะไรทั้งนั้น มัน...ชั้นไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ ขอโทษด้วยนะ!!"

ซีวอนมองตามร่างโปร่งที่ลุกขึ้นหายลับไปแล้วก็ถอนหายใจ มือใหญ่คีบบุหรี่ขึ้นมาจุด ก่อนอัดควันเข้าปอดอย่างแรง ริมฝีปากได้รูปแค่นยิ้มกับตัวเอง

...ไม่เป็นไร...ผมรอได้ ผมรอมาตลอด เก็บความรู้สึกมาก็นานหลายปี รอต่ออีกสักหน่อยจะเป็นไรไป ยังไงชีวิตของผมก็เป็นของพี่อยู่แล้ว เพราะฉะนั้น ต่อให้รอทั้งชีวิต...ผมก็จะรอ!!!...  

TBC*

Talks: โฮกกกกกกกกกก!! จริงๆ เลยเวลาต้องกลับบ้านแม่มานานหลายชั่วโมงแล้ว แต่อยากเอาพาร์ทนี้ให้จบ 555 รู้สึกเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีอะไรเลย แต่พาร์ทนี้แอบมีคิเฮด้วย 555 เหมือนว่าใกล้จะจบแล้วล่ะ เนื่องจากเริ่มคิดอะไรไม่ออกแล้ว 555 ก็บอกแล้วว่าเขียนมาให้อ่านเล่นๆ เอิ๊กก!!!  

เอิ๊ต*