!*&~Siwon-x-Hangeng~*&=

Title: My life is you 2!!

Paring: Siwon-x-Hangeng

Auther: ii-z-sh/earthii

----------------------------------------------------------------------  

เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มและแสงสีที่ตระการตาของสถานเริงรมย์อันเป็นที่นิยม ดูเหมือนว่าจะทำให้คืนนี้เป็นคืนที่คึกคักและสนุกสนานสำหรับใครหลายๆ คน...

...หากคงไม่ใช่กับฮันกยอง!!...

.

.

ร่างเพรียวที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกัดริมฝีปากแน่น ยังปรับอารมณ์ให้ชินไม่ได้ ทุกอย่างมันสับสนผสมปนเปไปหมดจนยากที่จะคาดเดาความรู้สึกภายในในขณะนี้ว่าเป็นอย่างไร

...ตื่นเต้น...ใจสั่น....เขินอาย...เสียใจ...ตกใจ...หรือว่าดีใจ...

...ให้ตายเถอะ!! เขาควรจะรู้สึกยังไงดี...

.

.

...ดูท่าสีหน้าของเขาตอนนี้คงจะแปลกประหลาดที่สุดในโลกแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคนมานั่งจ้องแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอย่างนี้หรอก...

...ก็ไอ้ตัวต้นเหตุนั่นแหละ...ไอ้เด็กบ้าคนเดียวกับที่ทำให้เขาเกิดอาการทุเรศๆ แบบนี้...

...ไอ้หมาเกาหลี...เชวซีวอน!!!...

.

.

"มองอะไรวะ!!?"

ฮันกยองตวาดด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น ร่างสูงที่นั่งเท้าคางจ้องหน้าคนตรงข้ามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนยิ้มกว้าง

"หน้าพี่ตลกอ่ะ!!"

คนฟังกำหมัดแน่น...ก็เพราะนายนั่นแหละ....เพราะนาย...เพราะประโยคนั้นของนายแท้ๆ !!!....

"ฮึ่ย!!!" ระหว่างที่กำลังคิดอยากจะระบายอารมณ์ลงไปที่แก้วในมือ คนตัวโตกว่าก็ยื่นหน้าพรวดข้ามโต๊ะมา

คนที่อารมณ์ปั่นป่วนอยู่แล้ว เมื่อเจออะไรที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเลยเกิดปฏิกิริยาตอบสนองแบบสายฟ้าฟาด...คือเสยหมัดเข้าที่ปลายคางฝ่ายตรงข้ามอย่างแรง

"โอ๊ย!!"

ฮันกยองมองคนที่หงายหลังผึงลงไปบนเก้าอี้แล้วทำหน้าเสียวไส้ ก่อนจะสลับมองมือที่ยังกำไม่คลายของตนเองอย่างสงสัย

...มันแรงขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย??!...

" คนใจร้าย!!!" เสียงตัดพ้อที่ส่งมาพร้อมกับสายตาทำให้ฮันกยองที่เกือบจะรู้สึกเสียใจในการกระทำเมื่อครู่เริ่มจะหมั่นไส้แทน

"นี่...ดึงๆๆๆๆ" คนที่นั่งอยู่บนพื้นส่งมือให้เหมือนเด็กๆ เมื่อเห็นคนเป็นพี่ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ก็ทำปากขมุบขมิบ

"ช่วยหน่อยก็ไม่ได้ ตัวเองเป็นคนทำแท้ๆ!!!"

ฮันกยองมองซีวอนที่ลุกขึ้นมาเองพร้อมกับทำท่าฮึดฮัดแล้วก็ส่ายศีรษะด้วยความระอา

"นี่นายอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย!!"

"ฮึ!!" ซีวอนสะบัดหน้าหนี

ฮันกยองกัดฟันแน่น "รู้ไหมว่าคนตัวโตๆ งอนแล้วมันจะเหมือนตุ๊ด!!"

"เฮอะ!!"

"เออๆ จะงอนก็งอนไป ชั้นกลับล่ะ!!"

ร่างโปร่งกระแทกเสียงทำท่าจะหมุนตัวกลับ หากอีกคนไวกว่าคว้ามือไว้พร้อมบอกเสียงอ่อน

"อย่าเพิ่งกลับซี่ ยังไม่ได้เต้นรำด้วยกันเลย..."

ฮันกยองอ้าปากค้างทำหน้าตกใจราวกับรู้ข่าวว่ามนุษย์ต่างดาวจะมาบุกโลกก็ไม่ปาน

"เต้นรำ!! นายเป็นผู้ชาย ส่วนชั้นก็เป็นผู้ชายนะเว้ย..."

"แล้ว??" ซีวอนถามคล้ายกับเป็นเรื่องปกติที่ไม่น่าแปลกประหลาดตรงไหน

ฮันกยองแผดเสียงลั่น

"แล้ว...แล้วเราก็จะเหมือนพวกเกย์น่ะสิ!!"

ซีวอนจับมือของอีกฝ่ายแน่น ยักไหล่เล็กน้อย

"ก็มันผิดตรงไหนล่ะ?!...เกย์แล้วไง..."

.

.

.

.

.

.

.  

"...ก็แค่ผู้ชายรักกัน!!"     

...เกย์แล้วไง...ก็แค่ผู้ชายรักกัน...

...เกย์แล้วไง...ก็แค่ผู้ชายรักกัน...

...เกย์แล้วไง...  

...ผู้ชายรักกัน...

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

ฮันกยองจับหมอนฟาดลงไปบนเตียงอยางบ้าคลั่ง ใบหน้าใสเต็มไปด้วยเหงื่อเกาะพราว

...นอนไม่หลับ นับแกะไปเป็นตัวที่ร้อยยี่สิบแล้วก็ยังนอนไม่หลับ นับดาวก็เฉียดดวงที่สองร้อยเก้าสิบแปด ไอ้ 'เกย์แล้วไง...ก็แค่ผู้ชายรักกัน' ก็ยังคงตามมาวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ดี...

...ทำไมมันถึงพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่ใครๆ ก็ทำกัน...

...แล้วทำไมหัวใจมันถึงรู้สึกแปลกๆ เวลาที่ได้ยินคำพูดนั้น...

...อาการแบบนี้เขาเรียกหวั่นไหวรึเปล่านะ??!...

"ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!" เสียงใสตะโกนลั่นพร้อมกับหอบแฮ่ก

"ผู้ชายๆๆๆๆ ท่องไว้เราเป็นผู้ชาย ผู้ชายที่โคตรจะแมนด้วย!!!"

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำเอาคนที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงทะเลาะกับตัวเองสะดุ้งเล็กน้อยก่อนคลานตุบตับไปที่หัวเตียง

"ฮัลโหล..."

"พี่..." แค่ได้ยินเสียง โทรศัพท์ก็แทบร่วงจากมือ ในใจภาวนาให้สัญญาณหลุดหายไปซะ

"อะ...อะไร มีอะไร...เอ่อ...วะ??!" ฮันกยองพยายามทำเสียให้เข้ม...ก็บอกแล้วว่าแมน!!!!!...

 "ทำไมพี่ต้องทำเสียงเหมือนพระเอกหนังจีนกำลังภายในแบบนั้นด้วย!!"

"อะไรนะ!!?"

"ช่างเถอะ นี่พี่...ลงมาหาผมหน่อยสิ ผมอยู่ข้างล่าง"

"ฮึ่ย!! เมื่อกี้นายกลับบ้านไปแล้วไม่ใช่รึไง??"

"ก็ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมบอกอะไรบางอย่าง..."

"ก็บอกตรงนี้เลยสิ!!"

"ไม่เอา...!!" ซีวอนดื้อดึงตามนิสัย

"ลงมาสิ ลงมานะ ลงมา..."

"เออๆๆๆๆๆ" คนเป็นพี่ตัดรำคาญด้วยการตอบรับ...ไม่อย่างนั้นมันคงเซ้าซี้อยู่อย่างนี้ทั้งคืน ดีไม่ดีจะโผล่ขึ้นมาบนห้องนี้ด้วย ใช่ว่าไม่เคยให้มันเข้ามา แต่มันคงไม่ค่อยปลอดภัยนัก เอ่อ...ในสถานการณ์แบบนี้!!...

"ลงมาเร็วๆ นะพี่นะ..." เสียงปลายสายร่าเริง ฮันกยองทำปากยื่นใส่โทรศัพท์รีบวางสายแล้วค่อยๆ เดินลงไปข้างล่าง  

ซีวอนยิ้มกว้างเมื่อเห็นคนที่รอเดินหน้ามู่ หัวฟู ออกจากบ้านมา ในขณะที่อีกฝ่ายทำหน้าปะแล่มๆ กับชุดที่ใส่ออกจากบ้านมาของอีกคน

...ชุดนอนลายหมีน้อย มันยังไม่เลิกใส่อีกเหรอวะเนี่ย!!...

"นี่นายออกจากบ้านมาทั้งอย่างนี้เลยเนี่ยนะ..."

"ใช่...ออกมาชุดนี้ ทำไมเหรอ??" ซีวอนทำตาใสซื่อ  

"เปล่า...หน้าด้านดี!!" ฮันกยองกระแทกเสียงประชดประชัน แต่อีกคนดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไร กลับยิ้มรับด้วยซ้ำ

"แล้วให้ชั้น อะแฮ่ม...เอ่อ ลงมามีอะไร..วะ??!"

เสียงที่พยายามเก๊กแมนของเจ้าของบ้านทำให้ซีวอนหัวเราะก๊ากออกมาอย่างอดไม่อยู่

"ผมรู้ว่าพี่ชอบหลิวเต๋อหัว แต่พี่ไม่ต้องพยายามขนาดนั้นก็ได้นะ ฮ่าๆๆ..."

ร่างโปร่งอยากจะกระทืบเท้าแรงๆ สักที  ริมฝีปากสีสดเชิดขึ้น หากใบหน้าเนียนก้มลงมองเท้าตัวเองอย่างค้นหา ก่อนจะตวัดน้ำเสียงห้วนกลบเกลื่อน

"ตกลงให้ชั้นลงมามีอะไร??!"

ซีวอนอมยิ้มน้อยๆ กับท่าทางแสนงอน ก่อนจะจ้องคนที่ทำเป็นก้มหน้ามองหินด้วยแววตาระยับ

"ผมลืมบอกอะไรพี่ไปอย่างน่ะ..คือ...."

...จุ๊บ!!!!!!!!!!!!!!!...

ริมฝีปากนุ่มของซีวอนประทับเข้ากับแก้มเนียนใสโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว

ฮันกยองเงยหน้าขึ้นพร้อมกับเบิกตากว้างอย่างตกใจ ขณะที่ซีวอนยิ้มจนเห็นลักยิ้มที่แก้มบุ๋มทั้งสองข้าง

"พี่น่ารัก...แต่จะน่ารักกว่านี้ถ้าเลิกพูดวะพูดโว้ยซะที..."

ฮันกยองยืนแข็งเป็นหิน ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรก็ถูกรวบตัวเข้าไปในอ้อมแขนของคนตรงหน้า พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่ฟังแล้วเข่าพาลจะอ่อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"ราตรีสวัสดิ์ครับ...พี่ชายที่รัก!!"

....โอย...โอย...โอย!! ฮันกยองจะทำยังไงดี จะทำยังไงดี เหมือนแผ่นดินไหว มึนไปหมดแล้ว ใจมันเต้นแบบแปลกๆ เหมือนว่าจะหวั่นไหว...

...เพราะนายอีกแล้ว!!...

...เพราะนายคนเดียว!!...ชั้นเลยต้องหวั่นไหวเหมือนผู้หญิงแบบนี้... 

...เอาความแมนของชั้นคืนมาเดี๋ยวนี้นะ...เชว ซีวอน!!!!!!!!...  

-To Be Continue-  

Talk: คราวที่แล้วรีบและเบลอขั้นหนัก เขียนผิดก็เยอะ ลืมบอกด้วยว่ามีต่อตอนหน้า แถมยังเขียนชื่อเรื่องไม่ตรงกันอีก 555 โอ๊ยย....เบลออออ!! กลับมาดูอีกทีอยากจะเอาหัวโขกคอม -*- เรื่องนี้มีวี่แววว่าจะจบหรือไม่ต้องตามดูกันต่อไป เพราะเรื่องนี้แต่งเล่นๆ คลายเครียด ก็อ่านกันสนุกๆ ละกันนะ 555  

เอิ๊ต*     

Ps.รู้สึกมั้ยว่าเรื่องนี้ฮันแมนกว่าซีวอน 55 (หัวเราะด้วยความขมขื่น T^T) ไม่ได้ตั้งใจนะ แบบว่ามือมันพาไป 55

Ps2.ไม่ต้องห่วง ถึงฮันจะอาฆาตอะไรซีวอนไว้ สุดท้าย...ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับซีวอนอยู่ดี 555 (โคดลำเอียง!!! -*-)