:: [Fic] My life is you 1 (Siwon-Hangeng) ::
posted on 13 Jan 2008 15:14 by ii-sh-sweetkitkat in SH-FicTitle: My life is you1!!
Paring: Siwon-x-Hangeng
Auther: ii-z-Sh/earthii
-----------------------------------------------------------------------------------------
ท้องฟ้ายามเช้าของวันในฤดูหนาวถูกปกคลุมด้วยไอหมอกหนา ร่างโปร่งที่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังงามกระชับเสื้อโค้ตตัวยาวให้แน่นขึ้น ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงตึงตังจากทางด้านบน นัยน์ตาใสจับจ้องบนเพดานพลางส่งเสียงเรียก
“ซีวอน!!”
สำเนียงแปร่งๆ ที่ดังขึ้น ทำให้ร่างสูงที่กำลังแต่งตัวอย่างรีบร้อนยัดหนังสือที่กองอยู่บนเตียงทั้งหมดลงกระเป๋าสะพายเผ่นพรวดเดียวลงมาถึงบันไดขั้นสุดท้าย
“ตื่นสายรึไง?!”
คนที่ยืนเท้าแขนกับราวบันไดเอียงคอมองผ้าพันคอที่เอียงกระเท่เร่อย่างรู้ทัน ซีวอนยกมือขึ้นจัดผ้าพันคอแก้เก้อ ก่อนดึงกระเป๋าจากมือคนตรงหน้ามาถือด้วยความเคยชิน
ฮันกยองขมวดคิ้วมุ่น บอกเสียงเข้ม
“บอกไม่รู้จักจำรึไง ว่าถือเองได้...”
มือใหญ่ปัดมือที่เอื้อมมาหมายจะดึงกระเป๋าคืนออก ก่อนจะกอดกระเป๋าแน่นราวกับกลัวจะมีคนมาแย่ง เสียงห้าวสะบัดห้วนอย่างเอาแต่ใจ
“กระเป๋าใบเดียว...อย่าให้เป็นปัญหาน่า!!”
“เฮอะ…!!” ฮันกยองทำเสียงขึ้นจมูก
...ใครกันแน่ที่เป็นปัญหา เดินด้วยกันทีไร ชอบมาทำเหมือนเค้าเป็นผู้หญิงอยู่เรื่อย พอขัดใจเข้าหน่อย มันก็งอนเรียกร้องความสนใจทุกที เฮ้อ…!!
ฮันกยองถอนหายใจด้วยความระอา มองตามคนที่ผิวปากหวือเดินนำหน้าไปอย่างผู้ชนะด้วยท่าทางเหนื่อยใจ ก่อนก้มลงมองดูนาฬิกาข้อมือ เห็นว่าเป็นเวลาค่อนข้างสายจึงตะโกนบอก
“วันนี้นั่งรถไปเถอะ...”
“เดิน!!”
ร่างสูงที่เดินไปเกือบถึงรั้วบ้านหันมาบอกสั้นๆ ทำเอาคนที่ยืนค้างอยู่ข้างรถแทบอยากกรีดร้องออกมาเป็นภาษาจีน
...โอ๊ย!! ทำไมสวรรค์ต้องกลั่นแกล้งให้เค้ามารู้จักกับเจ้าบ้านี่ด้วยนะ ห้าปีแล้วที่เค้าย้ายจากเมืองจีนมาอยู่ที่เกาหลีนี่ และก็ห้าปีแล้วที่เค้าต้องเสียเวลาทะเลาะไปกับไอ้เด็กนิสัยเสีย ไม่มีมารยาทที่อยู่ห่างกันแค่ซอยเดียว อย่างเชว ซีวอน!!...
“เร็วสิพี่ อืดอาดอยู่ได้ สายแล้วนะ!!” ซีวอนหันมาเร่งพร้อมกับหยุดรอ
“เออๆๆๆ...” ร่างโปร่างจ้ำเท้าตามคนข้างหน้าให้ทัน ทั้งๆ ที่ในใจยังฟึดฟัด
...ฮึ!!ทำเป็นมาเร่ง ก็ใครกันล่ะที่ตื่สาย แล้วยังจะดื้อดึงไม่ยอมขึ้นรถไปเรียนอีก...
“รถก็มีตั้งหลายคัน ไม่รู้จะงกไปให้ใครใช้!!” ริมฝีปากสีอ่อนพึมพำขมุบขมิบ
ซีวอนแกล้งทำหูทวนลม มือใหญ่คว้ามือคนข้างๆ มาไว้ หากคนถูกจับชักมืออก ก่อนตบเข้าทีศีรษะอีกฝ่ายเต็มแรง
“เดินเองได้ ไม่ต้องจับ!!”
คนเป็นน้องหน้ามุ่ย ลูบศีรษะป้อยๆ
“ก็จูงกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว จะมาอะไรตอนนี้...”
“ไม่เห็นจะเคยเต็มใจให้จูงซักครั้ง มีแต่นาย...ลากเอา...ลากเอา!!!”
ฮันกยองแยกเขี้ยวใส่ แทบตะโกนกรอกหู
“เฮอะ!!” ซีวอนทำเสียงขึ้นจมูกบ้าง “ก็ผมมันเอาแต่ใจ ชอบใช้กำลังนี่!!”
ฟังน้ำเสียงประชดประชันนั่นแล้วก็นึกอยากจะหาอะไรมาเขวี้ยงหัวมันซักที
“ ถึงแล้ว อ่ะ...เอาไป!!” กระเป๋าถือใบสวยลอยละลิ่วมาจากคนที่ทำท่างอนสะบัดหน้าพรืดเดินเข้าโรงเรียนไป
“ฮึ่ย!!” ฮันกยองอยากจะกระทืบเท้าแรงๆ ระบายอารมณ์ แต่เมื่อเห็นสายตาหลายคู่ที่มองมาจึงได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันเบาๆ
...เชว ซีวอน คอยดูนะ คอยดู... ชั้นจะไม่เดินมาโรงเรียนเป็นเพื่อนนายอีกเลย!!...
ร่างโปร่งที่เดินลงส้นเท้าหนักๆ พร้อมกับพึมพำค้อนลมค้อนแล้งไปตลอดทางเป็นภาพที่ทั้งน่าเอ็นดูและน่าขำไปในเวลาเดียวกัน คนที่เพิ่งเดินเข้ามาในเขตรั้วโรงเรียนมองแล้วก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้ จากที่ตั้งใจว่าจะไปหาอะไรรองท้องก่อนจึงเปลี่ยนใจเดินเข้าไปกอดคอคนที่เดินนำหน้าแทน
“ฮีชอล...ไง!!”เสียงแปร่งเอ่ยทักทั้งๆ ที่ยังเจือไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง
“ไปกัดกับหมาที่ไหนมา??!” ฮีชอลถามพลางกลั้วหัวเราะ...ภาพหนุ่มจีนผู้ใสซื่อผู้โกรธแค้นใครไม่เป็นกำลังหัวเสียน่ะ เป็นภาพที่หาดูไม่ได้ง่ายนักหรอกนะ!!...
ฮันกยองยืนนิ่ง ตอบเสียงเรียบๆ“หมาเกาหลี!!”
ริมฝีปากคนฟังอ้าค้าง รู้สึกคล้ายจะสำลัก ก่อนจะโวยวายออกมา
“ชั้นก็คนเกาหลีนะเว้ย ด่าเป็นคนๆ ดิ อย่าเหมารวม!!”
ฮันกยองมองเพื่อนสนิทแววตาใสซื่อ
“ชั้นยังไม่ได้ว่านายซะหน่อยฮีชอล นายเป็นคน ชั้นกำลังว่าหมา...”
คำตอบแบบนั้นถ้ามาจากคนอื่นมันคงจะเรียกร้องให้เค้าส่งหมัดลุ่นๆ เข้าไปในปากคนพูดได้อย่างไม่ต้องคิดเลย แต่นี่มันมาจากคนพูดที่ยืนมองเค้าด้วยแววตาสงสัยพร้อมกับน้ำเสียงแสนซื่อบริสุทธิ์ราวกับเด็กน้อยแบบนี้ ฮีชอลจึงได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ
“เออ...เห็นเค้าว่ากันว่านายเดินมาโรงเรียนกับใครไม่รู้ทุกวัน ใครเหรอ?!!”
คำถามที่ดูเหมือนจะพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย ดูจะยิ่งทำให้ฮันกยองหัวเสียกว่าเดิม
“หมาเกาหลี หมานิสัยแย่”
ฮีชอลมองเพื่อนที่ทำท่าเหมือนโกรธแค้นใครมาแต่ชาติปางก่อน แล้วก็เกาศีรษะแกรกๆ...มันทะเลาะกับใครมาวะ ดูจะอารมณ์ไม่ค่อยปกติซักเท่าไหร่ หรือจะเครียดเรื่องเรียนมากเกินไป!!...
“เป็นอะไรรึเปล่าฮันกยอง...??” น้ำเสียงที่ถามแฝงด้วยความห่วงใย แต่ฮันกยองเหมือนจะไม่ได้ยินคำถาม เพราะเจ้าตัวมัวแต่บ่นฮึดฮัด
“ไอ้หมาเอาแต่ใจ ไอ้หมาไม่มีมารยาท...ฮึ่ย!!”
“นี่...” มือเรียวของคนข้างๆสะกิดยิกๆ “เย็นนี้ไปเที่ยวกันเถอะ เผื่อนายจะสบายใจขึ้น...”“
ไปเที่ยว??!” ฮันกยองทวนคำ ทำท่าครุ่นคิด...ก็ดี จะได้หาเรื่องไม่ต้องกลับกับไอ้สิงโตขี้งอนนั่นด้วย!!...
“ไปสิ...”
“งั้นเดี๋ยวชั้นมานะ" ฮีชอลบอกอย่างร่าเริง "ไปชวนจองซูกับคนอื่นๆ ก่อน”
ฮันกยองยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องไปกดโทรศัพท์หาใครบางคน
...วันนี้ล่ะนะ ชั้นจะได้ไม่ต้องทำตัวติดกับนายซักที!!...
“ฮันกยอง!!!”
เสียงเรียกจากใครคนนึงในห้องผสานกับเสียงฮือฮาของสาวๆ ทำให้ฮันกยองที่กำลังก้มหน้าจดอะไรยุกยิกบนโต๊ะเงยหน้าขึ้นมอง คิ้วเรียวเลิกสูง
“มีคนมาหาแน่ะ...”
ฮันกยองมองไปที่ประตู หากไม่สามารถมองได้ถนัดนัก เนื่องจากกลุ่มสาวๆ ที่ยืนออกระซิบกระซาบกันอยู่หน้าประตูบังจนมิด
“หล่อจังเนอะ...”
“เนี่ยเหรอ...”
เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ คนที่อยู่ในห้องจึงลุกขึ้นเดินไปดูด้วยความสงสัย หากภาพที่เห็นก็ทำเอาเจ้าตัวแทบจะหมุนตัวกลับเข้าห้อง
ร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงกำแพง มองตรงมาที่เขา ใบหน้าคมคายบึ้งสนิท ก่อนจะเดินเข้ามาหา
“พี่...”ยังไม่ทันพูดจบประโยค ก็ถูกแทรกขึ้นมาซะก่อน
“มาทำไม!!”
เหมือนปรอทที่พุ่งปรี๊ดใกล้จะแตก ซีวอนยื่นมือไปจับมือคนตรงหน้าพร้อมกับออกแรงบีบจนแน่น คนตัวเล็กกว่าสีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย หากยังควบคุมอารมณ์ได้ดี กระซิบเสียงลอดไรฟัน
“ปล่อยนะซีวอน อย่ามาทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจแถวนี้...”
“ไม่...”
ฮันกยองเหลือบมองสายตาหลายคู่ที่มองมาทางพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้วก็ตัดสินใจลากมือที่จับกันอยู่ไป
“มีอะไร??!” ถามเมื่ออยู่ตรงมุมตึกที่พ้นจากผู้คนแล้ว
“ทำไมถึงบอกว่าจะไม่กลับด้วยกัน...” ซีวอนเริ่มคำถามอย่างหัวเสีย
“แล้วทำไมชั้นต้องกลับกับนายทุกวันด้วยเล่า?!!” คำตอบกวนๆ ที่ได้รับทำให้คนฟังแทบอยากจะคว้าคนตรงหน้ามาเขย่าให้มันรู้แล้วรู้รอด
“พี่จะไปไหน..”
“มันเรื่องของชั้น”
“ฮันกยอง...” ซีวอนกดเสียงต่ำลง ฮันกยองทำปากยื่นก่อนจะตอบสะบัดๆ
“เออๆ ก็ได้...ชั้นจะไปเที่ยวกับเพื่อน!!”
“ผมไปด้วย”“
"ไม่ได้ นายยังเด็ก” คนเป็นพี่รีบปฏิเสธ
“พี่อย่าเอามาเป็นข้ออ้างเลยน่า...ยังไงผมก็จะไปด้วย!!”ซีวอนกอดอก ยืนยันความตั้งใจ
ฮันกยองระบายลมหายใจอ่อนๆ
“ทำไมช่วงนี้นายถึงเอาแต่ใจนักนะ...”
“พี่นั่นแหละ เป็นอะไร เดี๋ยวนี้เวลาจะอยู่กับผมทำไมถึงทำตัวแปลกๆ??!”
ประโยคที่ซีวอนเหมือนจะระเบิดความรู้สึกข้างในออกมาทำให้คนฟังเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้านิ่ง ซีวอนจับมือเรียวเขย่าเล็กน้อย ถามด้วยอาการคาดคั้น
“ว่าไง..??”
“ก็นายชอบมาทำเหมือนชั้นเป็น เอ่อ...” ฮันกยองหยุดพูดไปนิด ใบหน้าใสขึ้นสีแดงเรื่อ
“เป็นอะไร...” คนที่พอจะมองอะไรออกบ้างลางๆ เริ่มเอาหน้ามาใกล้ขึ้น
“ก็...เป็น...เอ่อ...”
“เป็นอะไร??”มือใหญ่เริ่มออกแรงเขย่ามากขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่ใกล้จนจมูกแทบชนกัน
“ก็เป็น...”
“เป็น?”
“...เป็นผู้หญิงน่ะเซ่!!!”
พูดออกไปแล้วก็อยากจะเอาปี๊บหรืออะไรก็ได้มาคลุมหัว
...หัวไอ้เด็กบ้านั่นแหละ ดูสายตาวิบวับที่มันมองมาแล้วขนลุกยังไงไม่รู้ ใครก็ได้ช่วยคนจีนที คนจีนกำลังจนมุม อ๊ากกก!!!...
“ผมไม่เคยเห็นพี่เป็นผู้หญิงซักหน่อย...” ซีวอนลงท้ายประโยคด้วยเสียงลากยาว พร้อมเอื้อมมือไปจับใบหน้าของคนที่ยืนชิดกำแพงให้เงยขึ้นมอง....
.
.
.
.
“แต่ผมเห็นพี่เป็นผู้ชายที่น่ารักที่สุดในโลกต่างหาก!!”
คนพูดยิ้มใส่ตาคนตรงหน้านิดๆ หากฮันกยองยืนนิ่ง อ้าปากค้าง ท่าทางใกล้เคียงกับคำว่า ‘เอ๋อ’ เต็มที
...โอย!! นี่ผมเป็นอะไรไป ผมเป็นผู้ชาย เป็นผู้ชายแท้ๆ เลยด้วย แล้วทำไมถึงได้หวั่นไหวกับคำพูดแบบนั้นกันนะ หรือว่าผมจะกลายเป็นพวกโฮโมไปแล้ว...ไม่นะ!!! เชวซีวอน...เพราะนายคนเดียวเลยที่ทำให้ชั้นเป็นแบบนี้ อย่าให้ถึงคราวของชั้นมั่งก็แล้วกัน แล้วจะเอาคืนให้สาสมเลย คอยดูเถอะ!!!...
Talks: ฟิคเรื่องใหม่สดๆ ร้อนๆ (ได้ข่าวว่าแต่งมานานแต่ดองเอาไว้เถอะ 555 = = ) แทบไม่มีพล็อตอะไรเลยเรื่องนี้ คิดได้ระหว่างเรียน เป็นอารมณ์ชั่ววูบที่สนองนี้ดตัวเองจริงๆ 555 อ่านไปถาษาอาจจะไม่สวยเท่าไหร่ หรือขัดๆ ตรงไหน ก็อภัยกันด้วยเถอะนะคะ ^^
น่ารักมากก ชอกมากกเลย แล้วแต่งอีกนะ
555
#1 By Bliss_Destiny (124.121.97.84) on 2008-01-13 15:50