!*&~Siwon-x-Hangeng~*&=

Title: เมะเหนือเมะ -"-

Paring: Siwon-x-Hangeng

Type: S-Fic

Auther: ii-z-sh/earthii

-------------------------------------------------------------------------------------------------

คุณเคยรู้สึกรำคาญใครซักคนบ้างมั้ย??! ไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียด แต่เวลาอยู่ใกล้ๆ แล้วมันจั๊กจี้หัวใจแปลกๆ  จนบางครั้งอยากจะกระโดดถีบให้มันกระเด็นออกไปให้พ้นหูพ้นตา

...อย่างน้อยก็ให้พอมีเวลาทำใจ...

ผมรำคาญ....รำคาญมันจริงๆ -"-

"พี่...น่านะ..."

ทั้งชีวิตนี้ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาโดนผู้ชายตัวโตๆ ที่มีซิกแพ็คเรียงติดกันเป็นลอนมานั่งตาปริบๆ ทำเสียงออดอ้อนกระแซะอยู่ข้างๆ แบบนี้

จริงๆ แล้วผมไม่เคยนึกรังเกียจเวลามีคนมาอ้อนแบบนี้นะ มันออกจะดูน่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อย...แต่นั่นก็ต้องขึ้นอยู่กับเจ้าของปฏิกริยาเหล่านี้ด้วย ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ผมก็คงจะอมยิ้มไปได้ทั้งวัน แต่กับไอ้สิงโตนี่ ภาพที่ออกมามันสุดแสนจะ....

เอ่อ.....ผมควรจะใช้คำไหนดีนะ??!

มันสุดแทนจะทุเรศลุกตามากเลยทีเดียว -"-

ความจริงแล้ว ไอ้เหตุการณ์น่าขนลุกขนพองจนทำให้ผมนอนไม่หลับมาสามวันติดนี้จะไม่เกิดขึ้นเลยถ้าผมไม่อุตริเล่นอะไรบ้าๆ เข้า...

เฮ้อ...มันน่าเศร้าจริงๆ T-T

วันนั้นเป็นบ่ายวันหนึ่งของวันหยุดพักผ่อนของพวกเราครับ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำกิจกรรมของตัวเอง มีผมกับฮีชอลที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ด้วยกัน และในระยะห่างออกไปไม่ไกลก็มีสิงโตหัวฟูตัวหนึ่งนั่งเก๊กท่าอ่านหนังสือพิมพ์อยู่

เห็นแล้วใจมันพลุ่งพล่านครับ ไม่รู้ทำไมเวลาเห็นหมอนี่ทีไรผมต้องรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาซะทุกทีสิน่า ผมไม่ได้อิจฉาที่มันหล่อกว่า รวยกว่า เพอร์เฟ็คกว่าแล้วก็มีรังสีความเมะที่มากกว่าผมหรอกนะ

...ให้ตายสิ!! ผมไม่ได้โกหกนะ ผมพูดจริ๊งงงงง.... - -"

ผมน่ะยังไงก็เมะสุดๆ อยู่แล้ว ไม่เชื่อถามคนข้างๆ ผมดูก็ได้...

"ฮีชอล...นายว่าชั้นหล่อมั้ย??!" ...ผมไม่เคยหลงตัวเองนะครับ แต่ใครๆ หลายคนเค้าว่ากันว่าอย่างนั้น -"-

ฮีชอลหันมาทำตาโตใส่ผมราวกับคำถามที่ผมถามเป็นเรื่องราวที่น่าตกใจที่สุดแห่งปี...ผมพูดอะไรผิดเหรอเนี่ย???!...

"ว่าไง...ฮีชอล??!"

"อะเอ่อ...หละหล่อ...มั้ง..."ทำไมน้ำเสียงฮีชอลถึงฟังดูไม่ค่อยมั่นใจเลย สงสัยจะเป็นเพราะหวั่นไหวที่อยู่ใกล้ๆ คนหล่ออย่างผมแน่ๆ ^^"

"แล้วชั้นกับซีวอนใครหล่อกว่ากัน??" ผมถามต่ออย่างรวดเร็ว คุณผู้อ่านก็รู้ใช่มั้ยครับว่าความแรงของฮันชอลกับซิมซินน่ะสูสีกันไม่เบาเลยสำหรับบรรดาแฟนคลับ...แต่ผมว่ายังไงฮันชอลก็ต้องนำ เพราะผมหล่อกว่าไอ้ซีวอน!!

"นายถามอะไรของนายน่ะฮันกยอง...ไม่สบายรึเปล่า??!"

ผมเข้าใจครับว่าคำถามที่ผมถามมันออกจะแปลกประหลาดอยู่สักหน่อย แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมมือไอ้คนถามมันต้องมาวุ่นวายจับหน้าจับตัวผมด้วย

เอามือออกไปซะทีเซ่!!!!!!!!

ผมว่ามันต้องเจตนาที่จะแต๊ะอั๋งผมแน่ๆ ก็บอกแล้วว่าผมหล่อ \/-"-\/

"ชั้นถามจริงๆ นะฮีชอล..." ผมพูดพลางแกะมือมันออกไปจากตัวผม "ใคร..ดูดีกว่ากัน??!"

ถ้าเป็นคุณผู้อ่านก็คงจะต้องเลือกผมอย่างไม่ลังเลเลยใช่มั้ยล่ะครับ ผมถึงนั่งแปลกใจอยู่ว่าทำไมฮีชอลถึงอึกอักนัก...เฮ้อ...คนจีนงง!!!!!

ผมค่อยๆ เขยิบเข้าไปใกล้ฮีชอลทีละนิดๆ ทำคะแนนครับทำคะแนน (อาการแบบนี้แถวบ้านตูเรียกว่าอ่อย!!! : อิเจ๊ -"- )

ผมจับมือฮีชอลไว้พลางเหลือบมองที่หางตา ไอ้คนที่ทำท่าว่าจะตั้งใจอ่านหนังสือพิมพ์อยู่นั้นพับหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือก่อนจะวางลงแล้ว พนันกันมั้ยครับว่าอีกไม่นานมันต้องมานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่แถวๆ  นี้แน่ๆ

ผมไม่ปล่อยให้มันมาทำคะแนนแซงหน้าผมหรอก เปิดก่อนได้เปรียบครับ ผมเลยรีบรุกฮีชอลต่อ

"ฮันเกิง ฮีชอล ฮันชอลน่ะ...เข้ากันสุดๆ ไปเลยนะ ชั้นเข้าเน็ตไปที่ไหนก็เจอทั้งนั้น"

"งั้นเหรอครับ??!" เสียงของไอ้สิงโตแว่วมาแต่ไกล มันตรงดิ่งมาเลยครับ แหม...ผมนี่ก็เดาแม่นเหมือนกันแฮะ แทงหวยท่าจะรุ่ง -"-

"ผมว่าที่พี่เห็นฮันชอลเต็มไปหมดเพราะพี่ search หาคำว่าฮันชอลรึเปล่า...เพราะผมก็เห็นซิมซินไม่น้อยไปกว่าของพี่เลย..."

"ชั้นไม่เชื่อ...ยังไงฮันชอลก็เยอะกว่า"

"ผมว่าซิมซินนะ"

"ไม่จริง...ฮันชอลโว้ย..."

มันดูเหมือนว่าจะเป็นการเถียงแบบเด็กๆ ใช่มั้ยครับ แต่ผมก็อยากเถียงมันนี่หน่า ถ้าผมเถียงมันชนะสักครั้งคงจะเป็นความสุขในเสี้ยวหนึ่งของความใฝ่ฝันที่เป็นจริงของผมเลยล่ะครับ T^T

...เอ๊ะ!! นี่ผมไม่ได้หลุดบอกออกมาใช่มั้ยว่าผมไม่เคยเถียงชนะมันสักครั้งเลย!!! -"-

"ใครๆ ก็รู้ว่าฮันชอลน่ะเหมาะสมกันจะตาย..."  ยังไงวันนี้ผมก็ต้องชนะมันให้ได้ ผมพูดจริงๆ นะ...

"ฮันชอลเหมาะสม แล้วซิมซินล่ะครับ ไม่เหมาะตรงไหน คนบอบบางอย่างพี่ฮีชอลก็ต้องคู่กับผูชายแมนๆ อย่างผมเป็นธรรมดาอยู่แล้ว..."

อ๊ากกกก.....ดูมันพูดสิครับ ดูมันพูด!!!!! หมิ่นศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่ชื่อฮันกยองอย่างรุนแรง

"ชั้นก็แมนนะเว้ย...เต็มร้อยเลยด้วย ไม่เชื่อสัมผัสดูได้!!"

ผมพูดออกไปด้วยความมั่นใจในความแมนของตัวเองแบบสุดๆ

แต่แล้ว...ความมั่นใจทั้งหมดก็มลายให้ไปในพริบตา

เมื่อมือของไอ้ซีวอนที่มาเลื้อยอยู่แถวๆ เป้ากางเกงของผม!!!!!!!

ฮือ....ผมอยากจะย้อนเวลากลับไปจริงๆ ใครสั่งใครสอนให้ผมพูดประโยคเชิญชวนแบบนั้นกันนะ มันแย่ยิ่งกว่าลื่นล้มบนเวทีคอนเสิร์ตซะอีก...คนจีนกลุ้ม!!

"เอามือออกไปนะเว้ย...." เสียงผมไหงเหลือแค่นี้ไปได้ละเนี่ย มันไม่ได้ดังไปกว่าการกระซิบเลยนะ T^T

"อ้าว!!" มันตีหน้าเซ่อ ทำตาใสซื่อบริสุทธิ์ใส่ผมครับ ผมล่ะอยากจะยกโล่รางวัลนักแหลแห่งปีให้มันจริงๆ "ไหนพี่บอกว่าสัมผัสได้ไง!!"

เออ...สรุปผมผิดครับ -"-  อ๊ากกก....เกลียดมันจริงๆๆ!!!

"ไอ้บ้าเอ๊ย!!! ไปนั่งไกลๆ ไป...นี่มันฮันชอลmomentโว้ย!!!"

"ขี้ตู่..."

หนอย...ไอ้สิงโตเลว ไอ้ปีศาจปลาหมึก แกกล้าว่าชั้นอย่างนี้เรอะ

"ฮีชอล...นายเลือกเลยดีกว่า....!!" เพราะอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดครับทำให้ผมพูดคำนั้นออกไป ถ้าย้อนเวลาได้ผมจะไม่ยอมให้คำๆ นี้หลุดออกจากปากผมเด็ดขาด...มันเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบจริงๆ นะ โธ่!!ทำไมฟ้าต้องกลั่นแกล้งคนหล่ออย่างผมด้วย!!!...

"เลือกเลยครับ!!" ไอ้นี่ก็ดูเหมือนจะมั่นใจในตัวเองเกินเหตุ ผมล่ะเบื่อกับมันจริงๆ

"นายบอกไปเลยว่านายเลือกชั้น นายเลือกฮันชอล.."

"ซิมซินเถอะครับ..." มันพูดอย่างกับโฆษณาโปรโมทตัวเอง ถ้าคุณโทรมาภายในยี่สิบวินาทีนี้ ถุ๊ย....ผมจะอ้วก!!...

"เลือกฮันชอล..."

"ซิมซิน"

"ฮันชอล"

"ซิมซิน"

"ฮันชอลๆๆๆๆ"

"ซิมซินๆๆๆ"

"ฮัน..."

"โว้ย!!!!!!พอได้แล้ว" บุคคลที่สาม...ตัวต้นเรื่องที่นั่งฟังอยู่นานลุกพรวดขึ้นมาวีน ท่าทางเจ๊แกจะหมดความอดทนซะแล้ว

"ชั้นไม่เอาทั้งฮันชอล ทั้งซิมซินนั่นแหละ เบื่อโว้ย!!!!! ไปหาเจย์ดีกว่า ถ้าพวกนายมีปัญหามากนักก็คู่กันเองซะเลยสิ!!!!!!" แว้ดเสร็จเจ๊แกก็เดินตัวปลิวหายไป แต่เรื่องมันไม่จบง่ายๆ แค่นั้นน่ะสิครับ ก็ไอ้ระเบิดลูกใหญ่ที่เจ๊แกทิ้งเอาไว้นั่นแหละ

ผมมองซีวอนที่ทำท่าครุ่นคิดอย่างหนักด้วยสายตาที่ค่อนข้างหวาดผวา เจ้านั่นมันกำลังพึมพำงึมงำอะไรบางอย่างอยู่

"คู่กันเอง..." อะเอ่อ....ไอ้สิงโตมันคงไม่ได้คิดอย่างที่ผมคิดใช่มั้ยครับ "ซีฮัน...ซีวอน...ฮันเกิง..."

ใครก็ได้บอกกับผมทีว่าผมหูฝาดไปเอง ช่วยยืนยันกับผมทีว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องจริง โฮ!!! ToT

ผมมองไปที่ประตูห้องนอนตัวเอง ตั้งจิตแน่วแน่ ก่อนเผ่นพรวดตรงดิ่งไปยังเป้าหมาย

หมับ!!!

ยังไม่ทันก้าวได้ถึงสองก้าวเลย ไอ้ปีศาจปลาหมึกก็มาคว้าข้อมือผมไว้แน่น

"ใช่เลย! ซีฮันนี่ล่ะลงตัวที่สุด พี่ครับ...เรามาคู่กันเองดีกว่านะ..."

โฮ.....โชคชะตาน่ะ...ใจร้ายที่สุดเลย เกิดมาผมยังไม่ทันได้กดใคร ก็จะให้โดนกดซะแล้ว ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ

"คู่กันนะครับคู่กัน..."

มันดูมีความสุขจังเลยนะ...ผมล่ะอยากจะกรี๊ดร้องเป็นภาษาจีน!!!!!!!!

ผมพยายามสะบัดมืออกจากการจับกุมของมัน แต่มือมันเหนียวยังกับมือตุ๊กแก ผมบิดแล้วบิดอีกก็ไม่ออก

"โว้ย!!! ไปหาฮีชอลนู่นไป จะซิมซินยังไงก้ได้ ชั้นไม่ยุ่งด้วยแล้ว!!!"

ผมพยายามจะผลักไสมันกลับไปหาฮีชอล หรือเรียกง่ายๆ ว่าโยนขี้ไปให้เพื่อน -"- แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นผลเอาเสียเลย...

"สายไปแล้วล่ะครับพี่ฮันกยอง...ซิมซินน่ะเก่าไปแล้ว ซีฮันน่ะ...เวิร์คกว่าเยอะเลย!!"

เวิร์คบ้านเตี่ยแกน่ะสิ ใครมันบอกวว่าเวิร์ควะ!! (ชั้นนี่แหละ -*- :คนแต่ง)

"แต่ชั้นเมะนะเว้ย!!!"

"งั้นเหรอครับ..." ผมแทบจะกระโดดดีใจด้วยความลิงโลดที่เห็นสีหน้าของมันสลดลง แต่ประโยคต่อมานี่สิ...

"ไม่เป็นไร...อีกไม่นานพี่ก็จะชินกับการเป็นเคะไปเอง!!"

ม่าย...........!!!!!!!!!! ไม่นะ!!!!!!!!!!!!!!!!!! ผมจะกลับจีน...ฮือ!!! T^T

.

.

.

นี่ละครับเรื่องราวที่มาของการที่มันมานั่งทำตาปริบๆ ใส่ผมแบบนี้ ผมกลุ้มใจเหลือเกิน พยายามมาก็ตั้งสารพัดวิธี แต่ก็ยังสลัดปลิงที่มาเกาะติดผมแน่นนี่ไม่ออกสักที เกาะอย่างเดียวไม่พอนะครับ...ยังพยายามจะกดผมอีก!!!

ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมใครหลายๆ คนถึงยกให้ซีวอนเป็น 'เมะเหนือเมะ' ไม่ใช่เพราะมันเป็นสุดยอดเมะที่เก่งกว่าใครเขาหรอกครับ

แต่เพราะว่ามันเป็นเมะที่อยู่บนเมะอย่างผมต่างหาก!!

ฮือ....พูดไปก็เหมือนตอกย้ำตัวเอง ช้ำใจครับช้ำใจ!!!

"พี่ครับ....ยอมผมซักทีเหอะน่า!!!" ดูครับ...ดูความหน้าด้านของมัน...ผมล่ะกลุ้ม!!

"ไม่!!!!"

"นะพี่ครับ...นะ" นายเลิกทำหน้าแบบนี้ได้ม๊าย????! มันขนลุกน่ะ ไม่ใช่เป็นเพราะหวั่นไหวหรอกนะ!!

"ทำไมชั้นจะต้องยอมนาย??!"

"เพราะผมรักพี่ พี่รักผม เรารักกัน..." เฮ้อ....ไม่รู้มันไปเอาความหลงตัวเองมาจากใคร -"-

"ใครบอกว่าชั้นรักนาย??!"

"พิสูจน์มั้ยล่ะ..." ทำไมมันต้องทำเสียงเจ้าเล่ห์แบบนั้นด้วยนะ

"อะไรของนะ....อุ๊บ..."

ผมยังพูดไปทันจบประโยค ไอ้คนมือไวก็จับผมเข้าไปประกบปากซะแล้ว  ลิ้นอุ่นๆ ที่สอดแทรกเข้ามามันหอมหวานจนผมหมดแรงที่จะต่อต้าน เผลอตอบสนองไปอย่างไม่รู้ตัว...นี่ผมเป็นอะไรไปเนี่ย!!!

"จะทำ...อะ...ไรน่ะ...อ๊ะ...อื้ม..."

ซีวอนใช้ริมฝีปากหยุดคำพูดของผมเอาไว้อีกแล้ว ริมฝีปากร้อนผ่าวของซีวอนค่อยๆ เลื่อนสัมผัสไปทั่วร่างของผม ทั้งร้อนรุ่ม...ทั้งอ่อนโยน จนผมแทบทรงตัวไม่อยู่ ต้องปล่อยตัวเองให้อยู่ในอ้อมกอดตรงหน้านี้...

มือทีสัมผัส ไออุ่นที่นุ่มนวลทำให้หัวสมองผมขาวโพลนไปหมด...ราวกับว่าลมหายใจมันหยุดไปชั่วขณะ...

รู้สึกตัวอีกที เสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่ก็ถูกซีวอนปลดกระดุมออกไปจนหมดสิ้นเสียแล้ว มือของซีวอนค่อยๆ ลูบไล้บางเบา ต่ำลงไปเรื่อยๆ จนหยุดอยู่ที่ขอบกางเกงยีนส์ตัวเก่งของผม มือของซีวอนสั่นน้อยๆ ตอนปลดกระดุมเม็ดนั้น แต่ซีวอนก็ยังทำได้ชำนาญรวดเร็ว มือใหญ่ค่อยๆ สอดเข้าไปช้าๆ...จากนั้น...ซีวอนก็....

เอ่อ...ผมว่า...พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกันนะครับ!!

ก่อนที่เรทมันจะสูงมากไปกว่านี้ แล้วจะไม่ดีต่อเด็กและเยาวชน - -"

ผมคงต้องไปแล้วล่ะ ขอตัวไปปฏิบัติภารกิจนี้ให้เสร็จสิ้นก่อนนะครับ...ภารกิจอะไรน่ะเหรอ?? แหม...อย่าถามเลยครับ...ผมเขินนะ!!!

เอาเป็นว่าเราค่อยกลับมาพบกันใหม่เมื่อผมจับซีวอนกดได้ก็แล้วกันนะครับ

เฮ้อ...ว่าแต่...มันจะมีวันนั้นมั้ยเนี่ย??! หรือผมจะต้องยอมให้มันกดตลอดชีวิต!!

โธ่...ผมจะต้องเสียธงเมะให้มันไปจริงๆ น่ะเหรอ...

ไม่นะ...ผมไม่อยากเป็นเคะ!!

แต่เอาเถอะครับ...ผมยอมเป็นเมะที่อยู่ใต้เมะให้กับซีวอนคนเดียวเท่านั้นแหละ

แหะๆ...ซีฮันก็เข้าท่าดีเหมือนกันนี่ครับ...

อย่างน้อยก็ยังดีกว่าคังฮัน หรือคังวอนแหละนะ

...คุณว่ามั้ย??!...

-----------------------------------The End-----------------------------------------------

Talk: เป็นฟิคที่ช่าง...สิ้นคิดจริงๆ -"-  ฮันชอลกับซิมซินอะไรแรงกว่าไม่รู้ ชั้นรู้แต่ซีฮันแรงสุด กร๊ากกก

        อ่านแล้วชอบไม่ชอบบอกกันด้วยนะคะ ติชมกันไว้เป็นกำลังใจหน่อยเถอะ

        อยากอ่านคอมเม้นท์ของทุก ๆ คนเลยนะ จะได้รู้ว่าควรแก้อะไรตรงไหน และจะได้เอามาลงอีก

       เพราะดูบล็อกเก่าคนเข้ามาดูเกือบสองร้อย เม้นไม่ถึงห้าคน ก็ท้ออ่า..

        ไม่รู้ว่าเราเขียนไม่ดีหรือว่ายังไง ถ้าเม้นยังพอเข้าใจเหตุผลบ้างอ่ะนะ เพราะงั้น...เม้นเถ๊อะ!!

        บล็อกอันเก่ามันพัง เดี๋ยวไว้ค่อยเอา S-Fic อีกเรื่องในบล็อกเก่ามาลง คนละแนวเลย 555

        ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ (โค้งงามๆ ^^)

ii-z-sh*เอิ๊ต*

edit @ 16 Oct 2007 04:59:05 by *ii-z-sh&^*